ครึ่งชั่วโมงต่อมาอาอี้เดินออกมาจากห้องน้ำ เธอขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำมาสักพักใหญ่ เปิดน้ำให้ไหลผ่านร่างกาย ครุ่นคิดกับตัวเองว่าที่ทำอยู่ตอนนี้มันดีแน่แล้วเหรอ ตัดสินใจเลิกเรียนก็เพราะจะได้ทำงาน แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้มาอยู่กับเฮียหิน มาทำงานบ้านทำบัญชี ถ้าเกิดวันใดวันหนึ่งเฮียไล่ให้เธอออกไปอยู่ที่อื่นอีก วันนั้นจะมีคนช่วยเหลือเธอไหม หลากหลายความคิดความต้องการทำให้อาอี้สับสน ไม่รู้เลยว่าควรจะตัดสินใจยังไงดี เมื่อเดินออกมาก็เจอเฮียหินเอามือก่ายหน้าผากนอนอยู่บนเตียง
“เฮียเข้ามานานแล้วเหรอคะ” ทำไมเขาไม่ส่งเสียงเรียกเธอ
“ค่ะ อาบน้ำนานจังเลย เป็นอะไรหรือเปล่า” เขารั้งเธอลงมานอนข้าง ๆ ใบหน้าแนบอกเขา โดยที่เธอยังคงใส่ผ้าขนหนูเพียงผืนเดียว
“เปล่าค่ะ” คนอย่างเธอก็พูดได้แค่นี้จริง ๆ จะให้พูดออกไปตามความรู้สึกมันคงไม่ใช่เรื่องที่เธอควรทำ
“เมื่อกี้เฮียทำแรง หนูเจ็บมากหรือเปล่าคะ” ถามพลางมือลูบที่หัวไหล่
