หลังจากคำว่า ‘อืม’ วันนั้นของเฮียหิน วันเวลาผ่านมาเป็นระยะเวลาหนึ่งเดือนที่เฮียหินต้องเข้าบริษัทตั้งแต่เช้า กลับบ้านดึกทุกวัน งานที่ทำประจำไม่มีเวลาตรวจสอบแต่เขาเชื่อมั่นว่าอาอี้ดูแลได้ กลับมาถึงบ้านมีกับข้าวไว้รอพร้อมกับเจ้าของใบหน้าสวยที่รอทานข้าวพร้อมเขา ไม่ว่าจะดึกแค่ไหนก็รอ จนเขาต้องสั่งว่าไม่ต้องรอ เพราะบางวันเขาก็กลับเช้ามืด บางวันก็ไม่ได้กลับ บางครั้งก็กลับเที่ยงของอีกวัน สงสารคนรอ
“อาทิตย์นี้ก็ไปเหรอคะ” อาอี้เอ่ยถามในเช้าวันอาทิตย์ เฮียเพิ่งกลับมาตอนตีสอง เจ็ดโมงเช้าก็แต่งตัวซะแล้ว
“อืม”
“ไม่ไปไม่ได้เหรอคะ”
“ไม่ได้ค่ะ”
“หนูอยากให้เฮียพักผ่อนนะคะ เฮียไม่ได้พักผ่อนเต็มที่มานานมากแล้ว หนูเป็นห่วง เนี่ยเฮียตัวรุม ๆ ด้วย ต้องเริ่มไม่สบายแน่เลย” อาอี้เขย่งปลายเท้าขึ้นเพื่อเอื้อมมือแตะตามใบหน้าของเฮียหิน
เขายิ้มก่อนจะคว้ามือของเธอมาสูดดม “เฮียยังสะสางปัญหาไม่เรียบร้อยค่ะ”
“หนูถามไ
