“นี่มึงคิดจะจ้างพยาบาลพิเศษไปดูแลที่บ้านไหมวะ กูว่ามึงอยู่คนเดียวน่าจะลำบาก ไหนจะบัญชีลูกหนี้มึงอีก ส่วนคุณนายของมึงปรางเอาไปดูแลชั่วคราว” ป้อนข้าวเพื่อนไปสักพักก็เอ่ยถามเพราะซันอยากจะรู้ว่าไอ้หินจะเอายังไงกับชีวิต
“...” ไอ้หินมันทำหน้านิ่งไม่ตอบ สีหน้าคล้ายกำลังคิดอะไรบางอย่าง
“นิ่ง นิ่ง หรือจะให้พวกกูไปอยู่ด้วยไหม”
“ไม่ต้อง พวกมึงมีครอบครัวกันหมดแล้วจะมาอยู่กับกูได้ยังไง เมียกับลูกได้เป็นห่วงกันพอดี”
“งี้ก็จะจ้างพยาบาลเหรอ ก็ดีนะเอาสวย ๆ อึ๋ม ๆ อาหารตา”
“ไม่เอา ไม่ไว้ใจ ไม่ชอบอยู่กับคนแปลกหน้า”
“เอ้าไอ้นี่ ไอ้นั่นก็ไม่ได้ ไอ้นี่ก็ไม่ดี ไอ้ที่คิดอยู่อะพูดออกมาไหมกูจะได้รู้ว่ามึงจะเอายังไง หน้ามึงตอนนี้เหมือนคนมีคำตอบแล้วอะ”
“ไม่มี ตอนนี้กูคิดอะไรไม่ออก กูเจ็บแผลว่ะ ยกแขนก็ไม่ได้ แบบนี้จะอยู่คนเดียวได้ไงวะ”
“มึงต้องการอะไรเพื่อนหิน มึงบอกกูมาซิครับ” จากสีหน้าอ้อนตีนของไอ้หิน เพื่อน
