รุ่งขึ้นวันต่อมา
ยามสายแสงแดดอ่อนสาดส่องผ่านม่านลูกไม้สีขาวนวลเข้ามาภายในห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์เกื้อสกุล
กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดและดอกลิลลี่ที่ น้ำอุ่นเพิ่งจัดใส่แจกันอบอวลไปทั่วบริเวณ
ภายในบ้านเงียบสงบและเปี่ยมไปด้วยความสุขแบบที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน
เธอนั่งจิบชาอยู่บนโซฟา ริมฝีปากอิ่มแต้มรอยยิ้มจาง ๆ ขณะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูรูปถ่ายล่าสุดที่เพิ่งถ่ายเมื่อเช้า
สิบทิศที่แม้แขนจะยังเจ็บ แต่ก็ดั้นด้นตื่นแต่เช้าไปส่งน้องชล ที่โรงเรียนด้วยตัวเอง
ภาพสองพ่อลูกเดินจูงมือกันเข้าประตูโรงเรียน โดยมีน้องชลหันมาโบกมือบ๊ายบายให้กล้อง เป็นภาพที่เติมเต็มหัวใจของคนเป็นแม่ให้พองโต
“มีความสุขจัง” เธอพึมพำกับตัวเอง
ทว่า...
เอี๊ยดดดด!
เสียงเบรกของรถยนต์ที่ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากหน้าตึกใหญ่ ทำลายความเงียบสงบลงในพริบตา
น้ำอุ่นสะดุ้งสุดตัว วางแก้วชาลงด้วยความตกใจ หัวใจเต้นผิดจังหวะด้วยลางสังหรณ์ประ
