ตอนที่ 16 รอยร้าวและข้อเสนอ
รุ่งเช้าอีกวัน
แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าลอดผ่านช่องว่างของผ้าม่านทึบแสงเข้ามาตกกระทบพื้นห้องนอน
เป็นสัญญาณของการเริ่มต้นวันใหม่ ทว่าสำหรับน้ำอุ่นแล้ว เช้านี้กลับมืดมนและหนาวเหน็บยิ่งกว่าคืนเดือนมืด
หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่เปลือกตา ร่างกายร้าวระบมราวกับเพิ่งผ่านสมรภูมิรบ
ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาตามกล้ามเนื้อทุกมัด โดยเฉพาะช่วงล่างที่ระบมจนแทบขยับไม่ได้
แต่สิ่งที่หนักหน่วงยิ่งกว่าความเจ็บปวดทางกาย คือความรู้สึกหนักอึ้งที่พาดทับอยู่บนช่วงเอวของเธอ
ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักรูปงูที่คุ้นตา กอดรัดเอวเธอไว้แน่นราวกับปลอกเหล็ก
ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอด้านหลังอย่างสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าเจ้าของอ้อมกอดนี้ยังคงหลับสนิทอย่างมีความสุข
ความทรงจำเมื่อคืนไหลบ่าเข้ามาในสมองราวกับน้ำป่า เสียงครางกระเส่า สัมผัสหยาบโลน และความพ่
