เจอกันอีกครั้ง

ชณัฐมองนาฬิกาขณะที่ยืนอยู่หน้าอาคารผู้โดยสารขาออกภายในประเทศ ณ ท่าอากาศยานนานาชาติจังหวัดเชียงใหม่ ก่อนที่เขาจะสะดุ้งเพราะถูกตบที่ไหล่ด้วยแรงที่หนักพอควร “ไอ้กล้า มาช้าแล้วยังมาทำร้ายร่างกายกูอีกนะมึง” “เออโทษที กระเป๋ามาช้าว่ะ” อธิปพูดง่ายๆ ขณะที่เดินตามเพื่อนออกไปยังที่ลานจอดรถ “ทำไมปุบปับมาเชียงใหม่วะ ปกติมึงไม่เคยมานี่หว่า” ชณัฐถามอย่างแปลกใจ “มารับมึงไปงานแต่งไอ้ยศไง” อธิปพูดถึงเพื่อนอีกคนในกลุ่มลับห้องคิงส์ของพวกเขาที่มีสมาชิกอยู่สี่คนคือวรงค์ ยศ ชณัฐและตัวเขาเอง ทั้งหมดเป็นเพื่อนสมัยเรียนโรงเรียนประจำที่ภูเก็ต และแม้ว่าต่อมาต่างคนจะแยกย้ายไปเรียนและทำงานตามอาชีพของตัวเอง แต่พวกเขาก็ยังสนิทสนมกันเหมือนเดิม “อย่ามาตอแหลครับไอ้กล้า กูดูแลตัวเองได้” ให้มันนิมนต์หลวงพ่อที่วัดมาบอก ชณัฐยังไม่เชื่อเลย “มึงเป็นหมอเด็กภาษาอะไร คำพูดคำจาโคตรหยาบคาย กูจะคอมเพลนไปที่โรงบาลมึง คอยดู” อธิปพ