“ซะงั้น” อธิปกอดตัวเธอโยกไปมาเบาๆ “แต่พี่ก็ผิดจริงๆ ถ้ารู้ว่าการคิดสั้นแค่ทำต้องทำให้เราไม่เจอกันนานหลายปีพี่จะไม่โกหกจริงๆ”
“แต่ว่าพี่ไม่เคยคิดจะตามหากรรณจริงๆ เลยเหรอคะ ทำไมใจร้ายขนาดนั้น”
“ตามสิ ช่วงใหม่ๆ ก็ตาม แต่อย่างที่บอกว่าพี่เห็นกรรณมีความสุขดี ก็เลยละอายใจว่าตอนที่กรรณอยู่กับพี่ พี่ทำให้กรรณหัวเราะได้ไม่เต็มเสียงเท่ากับตอนอยู่เชียงใหม่ เลยคิดว่าการปล่อยให้กรรณได้ใช้ชีวิตตัวเองอาจจะดีที่สุดก็ได้”
อธิปโอบไหล่เธอพามานั่งด้วยกันบนโซฟา “อีกอย่างหนึ่งตอนนั้นกรรณอาจจะเพิ่งท้องไม่กี่เดือน พี่มองจากไกลๆ ด้วยเลยไม่รู้ว่ากรรณท้อง พี่เลยตัดใจกลับใต้ไปใช้ชีวิตอยู่คนเดียว เมามันทุกวันจนแม่ต้องมาด่าด้วยตัวเอง หลังจากนั้นพี่ก็เลยทำงานให้หนักขึ้น แต่หลายเดือนก็ยังคิดถึงกรรณอยู่สุดท้ายเลยต้องไปหาต้นกรรณิการ์มาปลูกไว้ดูข้างบ้าน คิดถึงกรรณเมื่อไหร่ก็นั่งมองต้นไม้แทน”
“แล้วตอนที่เราเจอกันที่โรงงา
