สายวันต่อมากรรณิการ์และอธิปก็มาถึงเกาะพยาม ชายหนุ่มบอกให้คนทำความสะอาดล่วงหน้าไว้แล้ว ทั้งคู่จึงเข้าพักได้ทันที บ้านพักหลังนี้เป็นบ้านที่ถูกสร้างมานานแล้วตั้งแต่สมัยนายหัวภาคย์ เวลาลูกหลานนายหัวมาที่นี่หากเป็นการมาแบบส่วนตัวก็มักจะมาพักที่บ้านนี้แทนการพักที่รีสอร์ตที่มีบนเกาะ
กรรณิการ์เองก็เคยมาที่นี่ประมาณสองครั้ง ครั้งหนึ่งในนั้นก็คือตอนที่ได้พบอธิปครั้งแรก ในครั้งที่ยังเป็นเด็กสาวอายุสิบห้าและเธอกลัวเขามากในตอนนั้น
“เราเคยมาที่นี่ใช่ไหม”
“เคยสิคะ ก็วันที่กรรณเจอพี่กล้าครั้งแรกก็ที่นี่ไง ตอนนั้นพี่น่ากลัวมากเลยนะ” กรรณิการ์เล่าย้อนไปถึงอดีตส่วนคนฟังทำหน้างง
“พี่เนี่ยนะ น่ากลัว” อธิปพยายามนึก ครั้งแรกที่เจอกันเขาคิดว่าตัวเองก็ไม่ได้ดุอะไรเธอนี่หว่า ออกจะต้อนรับดี
“พี่นี่ล่ะ มีที่ไหนพอน้องทะเลาะกันก็ให้พี่เขตเอานวมมาให้ใส่ชกกันซะงั้น” หญิงสาวทำท่าเหมือนจะค้อน ส่วนอธิปที่นึกได้ก็หัวเรา
