เวลาต่อมา…
เสียงรถตู้ขับเขามาจอดยังหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ทันทีที่ประตูรถเปิดออกหญิงวัยสี่สิบปลาย ๆ จะพยุงหญิงชราเดินลงจากรถ
ทั้งสองเดินเข้ามาในคฤหาสน์สกายรีบเดินเข้าไปพยุงคุณยายบัวที่แขนอีกข้างที่ว่าง มิลินหันไปมองยังผู้มาใหม่ร่างบางลุกออกจากโซฟาวิ่งเข้าไปหายายอันเป็นที่รักของเธอ
“ยายจ๋า แม่”
“ร้องไห้อีกแล้วใช่ไหม“ ผู้เป็นยายจับเบา ๆ ที่แก้มของหลานสาวตาบวมแดงขนาดนี้หลานเธอคงร้องไห้อีกแน่ ๆ มิลินต่อหน้าคนอื่นก็ดูเข้มแข็งมากแต่กับคนในบ้านมิลินมักจะอ่อนไหวให้เห็นเสมอ
“ยายกับแม่มาได้ยังไงคะ”
“ก็เขาส่งรถไปรับตั้งแต่เช้ามืดแล้ว”
“มิลินดีใจจังเลยค่ะที่ได้เจอยายคิดถึงที่สุดเลย” ร่างบางกอดยายแน่นด้วยความคิดถึงในตอนแรกตั้งใจว่าจะกลับไปหาในช่วงวันหยุดนี้
“ยายกับแม่ไปนั่งกันก่อนนะครับนั่งรถมาเหนื่อยไหมกายขอโทษนะครับที่ไม่ได้ไปรับเอง”
“ไม่เป็นไรหรอกลูกยายไม่เหนื่อยสกายสบายดีใช่ไหม”
“สบายดีค
