ช่วงค่ำของวัน
สกายเก็บอุปกรณ์การทำงานบนโต๊ะและหยิบถุงกระดาษออกจากลิ้นชัก
“เอากลับไปทำต่อที่บ้านก็แล้วกัน ต้องเสร็จเว้ยสกายสู้ ๆ“ สกายพูดให้กำลังใจตัวเองยังไงคืนนี้ผ้าพันคอก็ต้องเสร็จ
เขาหิ้วถุงกระดาษเดินออกจากห้องทำงานไปยังรถที่จอดอยู่แต่ทว่าห้องพักครูห้องข้าง ๆ กลับมีอาจารย์สาวอีกคนที่ยังไม่ยอมกลับแม้จะเลยเวลาเลิกงานมาหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม
อาจารย์พิชญาเดินออกจากห้องพักครู่มาก่อนที่เธอจะกดมือถือโทรเรียกให้คนที่นัดเอาไว้ขึ้นมาหา
“รีบ ๆ เข้าสิเดียวก็มีใครมาเห็น” อาจารย์พิชญาเอ่ยเรียกชายหนุ่มร่างสันทัดที่มีรูปร่างสูงหนาเท่า ๆ กับอธิการของที่นี่
“เธอจะเอาแบบนี้จริง ๆ เหรอพิช” พีเอ่ยถามน้องสาวที่เป็นลูกเลี้ยงของพ่อ
“จริงสิหรือพี่ไม่อยากสบาย อยากลำบากเป็นคนขับวินแบบนี้ไปตลอดชีวิตหรือไง” พิชญาเอ่ยถามคนตัวสูงตรงหน้า
“เออ ๆ เอาก็เอาวะจะให้ทำอะไรก็ว่ามาสิวันนี้ฉันเหนื่อยแล้วอยากจะกลับบ้า
