บทที่ 12 อดทนเพื่อรอวันจากลา

สกายยังดื่มด่ำกับเต้าสวยคู่นั้นที่เขาคิดว่ามันเป็นของเขา มือบางกำผ้าปูที่นอนเอาไว้แน่นมิลินกัดฟันอดทนให้มันผ่านไปในใจได้แต่นึกให้เขาคิดได้และเข้าใจเธอบ้าง ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอรู้ดีว่าสกายแค่ชอบเธอแต่ความชอบกับความเอาแต่ใจของเขาทำให้เธอรู้สึกอึดอัด “พอแล้วสกาย” มิลินปล่อยมือจากผ้าปูที่นอนและพยายามออกแรงผลักร่างหนาให้ออกจากตัวจนสกายต้องยอมคายเม็ดทับทิมของเธอออกจากปาก “ทำไมกลัวทนไม่ได้” เขาเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยถามพร้อมกับรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ตรงมุมปาก “เราเหนื่อยเราอยากนอน” มิลินดึงเสื้อลงไปให้เรียบร้อยและดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มก่อนที่เธอจะหันหลังให้กับเขา สกายนิ่งงันไปทันทีก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นมาเช็ดคราบน้ำลายที่ปากและเดินกลับไปนั่งลงบนโซฟาอีกครั้ง Rrrrrr….Rrrrrrr เสียงมือถือของมิลินที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงดังขึ้น สกายรีบลุกพรวดไปหยิบมันมาดู สายเรียกเข้า… ยายจ๋า ผู้เป็นยายโทรมาหาหลานสาวเพรา