บทที่ 56 ตอนพิเศษ | ดวงใจของพ่อ

1 ปีต่อมา… ดอยม่อนแจ่ม ภาคเหนือของประเทศไทย ฟอด!!! ”ไม่หนาวกันเหรอสองแม่ลูก“ ร่างหนาเดินมาจากด้านหลังและก้มลงไปหอมแก้มสองแม่ลูกที่เขารักมากพลางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง หน้าหนาวที่นี่อากาศค่อนข้างหนาวถึงมันจะไม่เท่าญี่ปุ่นแต่มันก็หนาวเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน ”ป๋อก๋า“ น้องลลินเอ่ยเรียกผู้เป็นพ่อเสียงหวานถึงแม้ลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาจะเพิ่งพูดได้แต่คำแรกที่น้องลลินพูดคือคำว่า ป๋อข๋า ซึ่งมันทำให้คุณพ่อชื่นใจเอามาก ๆ ”น้องหนาวไหมลูก“ มือหนาสวมหมวกไหมพรมสีขาวให้กับลูกสาว ”หือ!! พ่อไปซื้อหมวกนี่มาตอนไหนคะ?” มิลินเอ่ยถามขึ้น เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย “ถักเองครับ” “ถักเอง!!!” มิลินหันไปมองหน้าเขาอย่างไม่อยากเชื่อ เขาเนี่ยนะถักหมวกไหมพรมให้ลูกมันไม่ง่ายเลยและเขาเอาเวลาไหนไปถักทำไมเธอไม่เคยเห็นเลยล่ะ “ของแม่ก็มีนะครับ” สกายชูผ้าพันคอสีชมพูลายหัวใจที่เขาถักเอาไว้เมื่อสองปีก่อนใ