บทที่ 14 เตรียมตัวเก็บข้าวของ

น้ำฝนพามิลินกลับมายังคอนโดแต่ระหว่างทางพี่สาวกลับนั่งเงียบไม่พูดอะไรเลยสักคำ น้ำฝนที่กำลังตั้งใจขับรถหันไปลอบมองคนข้าง ๆ อยู่บ่อยครั้ง ภายในห้องโดยสารมีเพียงเสียงของเครื่องปรับอากาศที่มันกำลังทำงานดังอยู่กับเสียงถอนหายใจของมิลินดังออกมาเป็นระยะๆ ในตาคู่สวยทอดมองออกไปนอกหน้าตามันช่างว่างเปล่าและไร้ทิศทางมากเหลือเกิน ไม่นานรถก็ขับเข้ามาจอดยังลานจอดรถของคอนโดหรูที่ทั้งสองพักอยู่ ”เดี๋ยวฝนถือให้เองค่ะ พี่มิลินหิวไหมเราไปกินข้าวกันก่อนไหมคะ“ น้ำฝนเอ่ยถามพี่สาวด้วยความเป็นห่วง ”มะนาวล่ะ“ ”พี่มิลิน ฝน!!!“ มะนาวนั่งรอทั้งสองอยู่ที่ล๊อบบี้ของคอนโดเป็นนานสองนานเธอเองก็เพิ่งมาถึงเพราะสายฟ้ามารับเธอไปทำธุระด้วย ”พี่มิลินคิดถึงจะเลยคะ“ มะนาววิ่งเข้ามาสวมกอดมิลินด้วยความคิดถึง อีกทั้งเธอก็ยังเป็นห่วงมิลินมาก ”พี่ก็คิดถึง” มิลินลูบไปที่แผ่นหลังบางของน้องเบาๆ “มะนาวขอโทษนะคะที่ไม่ได้ไปเยี่ยมพี่ม