EP 27: พลาดพลั้งรัก
“และก็เป็นผมใช่ไหมที่ซื้อคุณคนแรก”
หล่อนผงกศีรษะหลบดวงตาคมกริบ
เขายกมือขึ้นลูบศีรษะเล็กของแป้งหอม เกลี่ยเส้นผมนุ่มหอมไปไว้หลังใบหูอย่างอ่อนโยน จนคนถูกปฏิบัติน้ำตาซึมด้วยความตื้นตันใจ
“แล้วทำไมไม่รอผมตื่นก่อน หนีไปทำไม รู้ไหมว่าคุณทำให้เวลาของพวกเราหล่นหายไปถึงห้าปีเชียวนะ”
“แป้ง... เสียใจนี่คะ แล้วก็... ต้องรีบหนีไปก่อนที่คนของซ่องจะมาตาม”
น้ำเสียงของแป้งหอมสั่นเครือ น้ำตาของหล่อนไหลริน ภาพที่เห็นมันทำให้เขายิ่งเกลียดตัวเองนัก ที่ไม่สามารถปกป้องเจ้าหล่อนได้
“ห้าปีที่แล้ว คุณคงลำบากมาก... ไหนจะต้องอุ้มท้องโดยไม่มีผมคอยดูแล”
“แป้ง... ทำทุกอย่างเพื่อลูกค่ะ แล้วแป้งก็ไม่เคยโกรธหรือโทษคุณเลย...”
“เด็กน้อย... ผมเกลียดตัวเองจังที่หาคุณไม่เจอ ทั้งๆ ที่คุณอยู่ใกล้แค่ปลายจมูกนี่
