วันนี้ทั้งวันฉันเอาแต่ใจจดใจจ่อรอให้เสี่ยกลับมา อยากบอกเขาถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น อยากให้เขาช่วยน้องแพร และฉันเชื่อว่าถ้าเป็นเสี่ย จะต้องช่วยน้องแพรออกมาจากอันตรายได้แน่นอน
แต่นั่งรอหน้าห้องจนค่ำมืด เสี่ยก็ไม่ยอมกลับมาเสียทีจนฉันตัดสินใจลุกขึ้นเตรียมจะเดินกลับเข้าห้องเพื่ออาบน้ำ อยู่ ๆ รถของเขาก็เคลื่อนตัวเข้ามาในเขตรั้ว
ฉันยิ้มกว้างออกมา รีบตรงดิ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายที่เพิ่งเดินออกมาจากรถ ทว่าเมื่อได้เห็นสีหน้าและแววตากริ้วโกรธ ฉันก็ต้องหยุดคำถามของตัวเอง แล้วถามประโยคใหม่ออกไปแทน
“ทำไมกลับดึกจังคะ”
เขาปรายตามามองที่ฉันอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะหันไปออกคำสั่งกับพี่บอลที่อยู่ด้านหลัง
“อย่าลืมเยียวยาคนงานในไซต์ก่อสร้างด้วย ส่วนเรื่องมือวางเพลิงฉันจะจัดการอีกที”
“ครับเสี่ย”
พูดจบก็เดินเข้าไปในบ้าน โดยไม่หันมามองที่ฉันอีก แต่ฉันเห็นว่าเรื่องนี้ค่อนข้างสำคัญ จึงเดินตามเขาเข้าไปด้านใน เขาเองก็ไม่
