ท่ามกลางความโกลาหลและกลิ่นเหม็นไหม้ของควันไฟ ผมพยายามตะเกียกตะกายเข้าสู่กองเพลิงก่อนจะนิ่งชะงักเพราะได้ยินเสียงหนึ่งที่คุ้นหู
“ไอ้ทศ! รหัสอะไรวะ”
ผมเพิ่งสังเกตว่าเสียงสาดกระสุนเริ่มดังไกลออกไป และไม่มีลูกปืนทะลุเข้ามาในเขตประตูนี้แล้ว
“ไอ้ทิศ...”
ผมลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อมกับวิ่งเข้าไปเกาะประตูเหล็กเอาไว้อย่างไม่อยากเชื่อสายตา
“มึงมาได้ไงวะ”
“ไม่ใช่เวลาถาม รหัสอะไร”
“52438”
ผมพอจะจำได้คร่าว ๆ เพราะรหัสมันไม่ยาวมาก และทันทีที่ไอ้ทิศกดรหัส ประตูก็ขึ้นสีเขียวที่หน้าจอก่อนที่บานเหล็กจะค่อย ๆ แง้มเปิด
“มาเร็ว”
ผมหันไปบอกลูกน้องที่ยังนอนราบไปกับพื้น เพราะมีหลายคนได้รับบาดเจ็บ พวกมันจึงรีบลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล โดยมีคนของไอ้ทิศเข้ามาช่วยพยุงพาคนเจ็บออกไป
“มึงจะไปไหน”
ไอ้ทิศคว้าแขนผมไว้เพราะเห็นว่าผมกำลังจะวิ่งเข้าไปด้านในที่เริ่มจะถล่มลงมาจากแรงระเบิด
“กูไม่มั่นใจว่าดาวอยู่ข้างในห
