ถูกฆ่าด้วยความคิดถึง

[ทศพล Talk] สามเดือนเต็ม ๆ ที่ผมต้องใช้ชีวิตทุกลมหายใจกับความผิดพลาดที่ตัวเองก่อ ผมภาวนาทุกวันคืน ขอให้มีเบาะแสเกี่ยวกับนับดาวบ้าง แต่คำอธิษฐานของผมก็ไร้ผล ตั้งแต่ดาวออกไปจากชีวิต ผมก็ระดมลูกน้องตามหาอย่างบ้าคลั่ง ชนิดที่ว่าพลิกแผ่นดินเลยก็ว่าได้ ไม่ใช่แค่ที่ภาคอีสาน แต่ทุกพื้นที่ของประเทศผมก็สั่งรื้อพรมค้นหาจนวุ่นวายกันไปหมด เธอไปอยู่ไหนกันนะ ทำไมหายังไงก็ไม่เจอสักที... “เสี่ยครับ สารวัตรทิศมาครับ” ผมงัวเงียขึ้นมาจากโซฟาสีน้ำตาลเข้ม พร้อมกับกลิ่นเหล้าที่เหม็นหึ่ง เอาจริงก็ไม่อยากให้ไอ้ทิศมาเห็นผมในสภาพแบบนี้ แต่จะไล่มันกลับไปก็คงไม่ใช่เรื่อง เพราะมันอุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงที่นี่แล้ว “โห สภาพคนเมียทิ้งมันน่าเวทนาได้ขนาดนี้เลยเหรอวะ” เสียงเอ่ยทักหมา ๆ แบบนี้จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากแขกที่ไม่ทันได้รับเชิญก็เสนอหน้ามาถึงที่ นี่แหละ... ผมถึงไม่อยากให้มันมาเห็นผมในสภาพแบบนี้ “สะ สวัสดีค่ะ”