บริเวณสนามหญ้าหน้าบ้านหวังปรากฎร่างบางของลูกสาวเจ้าของบ้านกำลังนั่งทอดสายตามองไปยังท้องฟ้าไกลแสนไกล ราวกับกำลังส่งผ่านความรู้สึก ‘คิดถึง’ ไปให้คนที่บอกว่ากลับมาไม่ทันฉลองเพราะกำลังทำภารกิจสำคัญอยู่น่านน้ำอีกฟากหนึ่งของประเทศ
ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่นับว่าเป็นปีแรกที่เธอนั่งอยู่ตรงนี้เพียงลำพังโดยที่ไม่มีหยวนห่าวอี้ จะว่าเหงาก็ไม่เชิงเพราะยังมีสมาชิกคนอื่นอยู่รอบบริเวณ คงต้องบอกว่าคิดถึงคนที่เคยนั่งข้างกันตรงนี้จะถูกต้องกว่า
หยวนห่าวอี้เรียนจบนายร้อยได้ราวสองเดือนแล้ว ในจดหมายที่เขาส่งมาเล่าว่าเขากำลังจะเข้าพิธีประดับยศในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า ปีนี้เขาจะยังไม่กลับมาเพราะมีโอกาสได้เข้าร่วมภารกิจสำคัญกับรุ่นพี่ นั่นจึงทำให้หวังลี่อินต้องมานั่งคิดถึงเจ้าเด็กตัวโตอยู่เช่นนี้
ขณะทุกคนทำหน้าที่ตนเองจึงเหลือเพียงเธอที่ยังคงนั่งอยู่ตรงนี้ โดยมีพ่อนั่งเฝ้าเล้าไก่อยู่อีกฝั่งหนึ่งเช่นเดิม
พลันความรู
