ตอน 44
ไออุ่น :
หยุดพิมพ์งานเพียงครู่เดียว แต่ก็ยังคงไม่พูดอะไร
ธีภัทร :
ถอนหายใจ แต่กลับถอยห่างออกมา เหมือนคนหมดหนทาง
"โอเค... ผมอาจจะง้อไม่เก่ง ผมไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มต้นพูดยังไงให้คุณหายโกรธ"
ธีภัทร :
ยอมรับเสียงเบา
"แต่ผมไม่อยากให้คุณเงียบใส่แบบนี้ ผมทรมาน"
ไออุ่น :
เงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาของเธอเริ่มนิ่ง ไม่ต่อว่า ไม่โวยวาย แต่แววตาแบบนั้นมันทำให้เขายิ่งรู้สึกผิด
"ฉันไม่ได้โกรธค่ะ แค่รู้สึกว่า... บางทีคุณอาจไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไร"
น้ำเสียงของเธอนุ่ม แต่มันบาดใจยิ่งกว่าคำด่า
ธีภัทร :
นิ่งไปเขาอยากเดินเข้าไปจับมือเธอ อยากพูดให้ทุกอย่างดีขึ้น แต่เช้าไม่รู้ว่าจะเริ่มยังไง ไม่รู้ว่าคำพูดแบบไหนจะทำให้เธอ กลับมายิ้มสดใสเหมือนเดิม
ธีภัทร :
รู้สึกว่าเขาเป็นผู้ชายที่ คุมห้องประชุมได้ทั้งสิบคน แต่กลับไม่รู้จะจัดการกับความเงียบ ของผู้หญิงตรงหน้ายังไง
"ขอโทษนะครับให้อภัยผม
