ตอน 49
น้ำฟ้า :
เสียงร้องของเธอเล็ดรอดออกมา ไม่ใช่เพราะความสุข แต่เพราะเจ็บปวด
"อ๊ะ... คะ... คุณคณิน... เบาหน่อย"
เธอพึมพำทั้งที่หอบหายใจ
แต่เขาไม่สนใจคำร้องขอราวกับยิ่งฟัง ยิ่งต้องการจะผลักให้เธอลึกลงไป ในหลุมที่เขาขุดไว้ด้วยมือ
คณิน :
เขากระซิบใกล้ข้างหูเสียงต่ำและเย็น
" รู้มั้ยน้ำฟ้า ฉันไม่ได้เลือกเธอเพราะอยากรัก แต่เธอเป็นของเล่น ที่พอดีมือ"
มือของเขาขยุ้มเข้าที่เอวของเธอแรงขึ้น จนร่างบางนั้นสะดุ้งอีกครั้ง
น้ำฟ้า :
หลับตาแน่น กลั้นเสียงสะอื้นไว้ในคอ เธอเจ็บแต่เธอต้องทน เพราะเงินที่เขา โอนเข้าบัญชีทุกสิ้นเดือน เพราะคอนโดหรู กระเป๋าแบรนด์เนม และชีวิตที่ผู้หญิงคนอื่นฝันถึง แต่ไม่รู้เลยว่าต้องแลกมาด้วยอะไร
~ฉันไม่ได้โง... ฉันรู้ว่าเขาไม่รักเรา
~แต่ในโลกของเธอ... รักมันกินไม่ได้
เสียงเนื้อกระทบเนื้อ ดังสม่ำเสมอในห้องทำงาน เงียบสงัดของคณิน แรงกระแทกที่เขาใส่เข้ามา ไม่มีเศษ
