“อย่าสำคัญตัว”
สิ้นสุดคำพูดทิ่มแทงใจ มิรินก็เบี่ยงตัวหลบจากการกักขังของอีกฝ่าย แต่ออสโลกลับคว้าแขนเธอเอาไว้ทันพร้อมกับกดไหล่เล็กชนกับผนังจนเธอนิ่วหน้าเจ็บ ทั้งคู่จึงกลับมาประจันหน้ากันอีกครั้งด้วยความโกรธที่มีมากขึ้น
“อะไรอีก พูดขนาดนี้ยังไม่ชัดอีกหรือไง?” ดวงตากลมโตไหวระริก พยายามกล้ำกลืนความรู้สึกอึดอัดและเสียใจเอาไว้ “มิรินไม่เข้าใจความคิดของพี่เลยว่าเราจะกลับมาวุ่นวายอะไรกันอีก ทั้งๆ ที่ตัวเองก็มีผู้หญิงไม่ขาด”
“พูดดีๆ นะมิริน เค้ามีใคร? ตัวเองคิดเองเออเองทั้งนั้น” มาเฟียหนุ่มถอนหายใจออกมาหลังจากพูดจบ
นั่นยิ่งจุดชนวนความโกรธให้คนตัวเล็กมหาศาล มิรินผลักอกเขาอย่างเอาเรื่อง เธอเกลียดเวลาที่เขาถอนหายใจเหมือนตัวเองเป็นตัวน่ารำคาญ
ทั้งไม่มีค่า ทั้งน่ารำคาญในสายตาของคนที่ได้ชื่อว่าแฟน
“รำคาญเค้าเหรอ? เค้ามันเด็ก เค้ามันงี่เง่า มาเฟียอย่างออสโลคิดแบบนั้นมาตลอดใช่ไหม?”
“ไปกันใหญ่
