มิรินเดินขึ้นบันไดด้วยหัวใจหนักอึ้ง เรื่องราวของเขาผ่านหูของเธอมากมาย หากแต่เจ้าตัวกลับยังทำตัวตลกไร้สาระไปวันๆ จนเธอเองไม่มั่นใจว่าสิ่งที่ได้ยินมาเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องแต่ง
ประตูห้องนอนถูกเปิดออกเพื่อถามไถ่เรื่องราวทั้งหมดจากเจ้าตัว แต่ก็ต้องประหลาดใจเมื่อไร้เงาของเจ้าตัวอยู่ภายในห้อง
แกร๊ก~
ความสงสัยที่มีถูกคลี่คลายเมื่อได้ประตูห้องน้ำถูกเปิดออก พร้อมกับร่างคนป่วยนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาจากห้องน้ำ ผมเผ้าที่เปียกจนลีบแบนทำเอาร่างเล็กเท้าเอวมองแล้วเริ่มบ่น
“เธอป่วยแล้วจะอาบน้ำทำไม?” ใบหน้าบูดบึ้งแสดงออกมา จากนั้นจึงรีบไปหยิบผ้าเช็ดตัวอีกผืนมาซับน้ำบนอกแกร่ง “ตัวร้อนกว่าเดิมอีก”
“ขี้บ่น...”
“ว่าเค้าเหรอ?” กำปั้นหลวมๆ ถูกยกขึ้นทาทุบอกอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง
คนถูกตีแกล้งเซไปด้านหลัง แต่ไม่ลืมคว้าเอวบางเข้ามากอดรั้งเอาไว้จนใบหน้าจิ้มลิ้มแนบไปกับอกแกร่ง
“เธอ~” มิรินทำเสียงสูงดุคนดื
