อีกทางด้านหนึ่ง หลังจากมาเฟียหนุ่มจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายก็ยืนมองภาพวาดประดับร้านรอแฟนสาวด้วยใบหน้าเรียบเฉยยากคาดเดา คงมีแต่เจ้าตัวเท่านั้นที่ล่วงรู้ความคิดความอ่านก้นบึ้งจิตใจของตนเอง
“อ้าว! คุณออสโล” น้ำเสียงห้าววางอำนาจดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของเจ้าของสายการบินเดินเข้ามาทักทาย “ช่วงนี้เราไม่ค่อยได้เจอกันเลยนะครับ เห็นทีผมกับลูกสาวต้องแวะไปรบกวนที่สำนักงานใหญ่สักวัน”
ร่างสูงกำยำละสายตาจากภาพวาดหันไปมองชายวัยกลางคนพร้อมยกยิ้มเหยียดอย่างไม่ปกปิด นิสัยของผู้ชายคนนี้เป็นพวกอ้อมโลกไม่เปลี่ยนแปลง ต้องการอะไรกลับไม่เคยพูดออกมาตามตรง
“ครับ อยากมาก็มา...” แววตาท้าทายฉายขึ้นพร้อมรอยยิ้มร้ายกาจ ตามด้วยคำพูดเป็นนัยให้อีกฝ่ายเก็บไปคิด “จะขนกันมาให้หมดเลยก็ได้”
“คุณหมายถึงอะไร...”
“ช่วงครึ่งปีมานี้มีคนเห็นคุณเข้าออกบ้านพักของดิเอโก้ในตุรกี”
“...”
“ดิเอโก้ โมเรซซี” เขาเอ่ยชื่อและนามสกุลของอี
