ประธานหวังเดินยิ้มกริ่มเข้ามาหาพร้อมลูกสาว ในขณะที่ออสโลขยับตัวไปประจันหน้ายืนรอพร้อมกับดันคนข้างกายไปให้หลบอยู่ด้านหลังเล็กน้อย
“ผมคิดอยู่แล้วว่าคุณออสโลต้องมา” เสียงห้าวหัวเราะในลำคออย่างวางอำนาจ พร้อมกับดันหลังลูกสาวตนเองให้ก้าวมาข้างหน้า “เอลลี่ถามผมตลอด ว่าเมื่อไหร่เราสองคนจะได้เจอคุณอีก”
“ป๊าคะ...”
น้ำเสียงคล้ายกับว่ากำลังปรามบิดาที่พูดจาไม่เหมาะสม แต่แฝงไปด้วยจริตจะก้านผ่านน้ำเสียงทำให้มิรินขมวดคิ้วจนต้องขยับตัวออกจากแผ่นหลังแกร่งไปมองหน้า
เธอเพิ่งเคยเห็นใบหน้าเต็มๆ ของเอลลี่ หวัง แม้จะเคยเห็นผ่านๆ ในงานแต่งของซิดนีย์มาก่อน
สาวหมวยนัยน์ตาเฉี่ยว ริมฝีปากแดงก่ำด้วยลิปสติกคุณภาพดี มีมารยาหญิงเต็มเปี่ยมแบบไข่หวานพี่สาวของเธอ
“อ้าว! แล้วนั่นใคร โทษทีนะ ผมไม่ทันสังเกต หึๆ”
ประธานหวังมองมายังคนตัวเล็กซึ่งยืนเคียงข้างมาเฟียรุ่นลูก แม้น้ำเสียงจะฟังดูไร้สิ่งผิดปกติ ทว่าสองพ่อลูกเ
