นับตั้งแต่กลับมาเริ่มต้นใหม่ด้วยกันครั้งนี้ มีหลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนแปลงไปมาก ไม่ว่าจะเป็นสรรพนามที่ใช้เรียกกัน รวมถึงการดูแลใส่ใจที่มากขึ้น โดยเฉพาะเพลิงพศุตม์ที่จดจ่อเฝ้ามองทุกการเคลื่อนไหวของหยาดลดาเลยก็ว่าได้
ยิ่งมองก็ยิ่งน่ารัก พอยิ่งน่ารักเขาเองก็ยิ่ง...หลงใหล
เขากำลังคลั่งรักหยาดลดาจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้ว
“อ๊ะ! ทำอะไรคะพี่เพลิง?”
“ก็จับมือไง พี่จับมือเรนไม่ได้เหรอ”
“แต่นี่มันกลางห้างนะคะ” หยาดลดาว่าพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ
“กลางห้างแล้วมันยังไง หรือว่าหนูเรนอายที่คบคนแก่กว่าอย่างพี่”
“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ พี่เพลิงอย่าเพิ่งเข้าใจผิด เรนแค่รู้สึกแปลกๆ น่ะค่ะ ปกติเรา...เอ่อ...ไม่เคยเดินจับมือกันแบบนี้ซะหน่อย” หยาดลดาตอบกลับมาเบาๆ ริมฝีปากสีระเรื่อระบายยิ้มออกมาน้อยๆ ก่อนเพลิงพศุตม์จะกอบกุมมือบางเอาไว้ สอดประสานนิ้วมือทั้งห้าของตนเข้ากับอีกฝ่ายแน่น พาเธอก้าวเดินไปพร้อมๆ กัน แสดงออกเหมือ
