‘ผมต้องการคุณนะเรน...’
รูปประโยคออดอ้อนที่เกิดจากห้วงอารมณ์ซ่านกระสันดังย้ำอยู่ในหัวของหยาดลดาไม่หยุด ตอนนี้เธอกำลังนั่งชั่งใจอยู่ในห้อง ระหว่างมองนามบัตรสีดำด้านขลิบขอบทองที่เขาทิ้งไว้ให้
ใจหนึ่งลังเลว่าควรติดต่อเขากลับไปดีหรือไม่ แต่พอได้มีเวลามาลองคิดทบทวน ไตร่ตรองถึงผลได้ผลเสียแล้ว เธอควรจะหยุดมันไว้มากกว่าสานต่อ ปล่อยให้เรื่องคืนนั้นเป็นเพียง...เขาเรียกว่าอะไรนะ?
วันไนท์สแตนด์รึเปล่า?
แต่ถ้าใช่ก็นั่นแหละ ให้เรื่องราวเร่าร้อนของเธอกับเขาเป็นเพียงวันไนท์สแตนด์ของกันและกันเท่านั้นพอ
“เฮ้อออ ไอ้เรนเอ๊ย เป็นเอามากเหมือนกันนะเรา” เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ เมื่อเผลอหยิบเอาเรื่องใครก็ไม่รู้มาคิดให้รกสมอง ทั้งที่ตอนนี้เรื่องที่เธอกำลังเผชิญหน้าอยู่ก็หนักหนาสาหัสพออยู่แล้ว เพราะงั้นเธอควรหยุดคิดถึงเขา แล้วโยนนามบัตรในมือทิ้งไปซะ
ตอนแรกหยาดลดาคิดอย่างนั้น เธอเดินถือนามบัตรเจ้าปัญหาไปยังถังข
