และแล้ววันแต่งงานที่ติญญานนท์ปรารถนาจะให้มันเกิดขึ้นโดยเร็วที่สุดก็มาถึง ในห้องแกรนบอลลูนสุดหรู แขกเหรื่อต่างพากันทยอยเดินทางเข้ามาแสดงความยินดีกับคู่บ่าวสาว ที่ได้หวนกลับมาแต่งงานกันอีกครั้ง
กรนารายิ้มแย้มอย่างมีความสุข แต่ผิดกลับติญญานนท์ที่เขายืนเหมือนคนลืมเอาวิญญาณมาด้วย รอยยิ้มจากใบหน้าของเขาไม่มีปรากฏออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย ดวงตาของเขาเย็นชาจนกรนาราอดขุ่นใจไม่ได้
“ติญญ์คะ ฉันรู้ว่าคุณฝืนใจ แต่ทำหน้าที่ให้มันดี ๆ หน่อยได้ไหมคะ”
กรนารากระซิบบอกเขาอย่างเหลือทน แต่ติญญานนท์ทำท่าเหมือนคำพูดของหล่อนเป็นดั่งสายลมที่พัดผ่านไป เพราะเขายังคงทำหน้าบึ้งตึงเช่นเดิม เขาทำราวกับว่าเขาพึ่งกินยาขมมาอย่างนั้นแหละ
กรนารากัดเรียวปากของตัวเองแรง ๆ อย่างต้องการข่มอารมณ์ หล่อนมองเขาอย่างไม่พอใจ แต่พอเห็นแขกเดินเข้ามาใกล้ หล่อนก็รีบปรับสีหน้าให้สวยหวานดั่งนางฟ้าเหมือนเดิม
“เชิญด้านในค่ะ”
หญิงสาวผายมื
