ติญญานนท์นอนกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง เขาเป็นอย่างนี้มาเกือบอาทิตย์แล้ว ตั้งแต่เขาเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์อิ่มรักนี้ เขารู้ดีกว่าเรือนร่างนุ่มนิ่มของหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ อยู่ห่างจากเขาไปแค่ฝาผนังกั้นไว้เท่านั้น เขาอยากจะเปิดประตูเข้าไปหาหล่อน อยากจะทำอะไรบางอย่าง.. บางอย่างที่บทมากรก็ต้องการเหมือนกัน
แต่... เขาต้องรออีก 1 อาทิตย์ รอผลตรวจมาก่อน เมื่อถึงตอนนั้นเขาถึงจะรักหล่อนได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ และก็จะทำตามหัวใจของตัวเองอย่างเต็มที่
ชายหนุ่มบังคับตัวเองให้หลับตาลง ฝืนหัวใจให้เลิกหมกมุ่นอยู่กับภาพของบทมากรเสียที และเขาก็กำลังจะทำได้สำเร็จ แต่แล้ว! ประตูห้องนอนเข้าก็ถูกเปิดออก และร่างของใครคนหนึ่งก็บุกรุกเข้ามา
“ระยำ!”
ติญญานนท์สบถออกมาอย่างหยาบคาย แค่เห็นในเงามืดเขาก็รู้แล้วว่าเจ้าวายร้ายที่บังอาจมารบกวนความสงบสุขความค่ำคืนของเขาเป็นใคร..
โคมไฟที่หัวเตียงของเขาถูกเปิดจนสว่าง บทมากรอด
