“แกหมายความว่ายังไง หึ หึ จะบอกหรือว่านังเด็กปลิ้นปล้อนคนนี้เป็นหลานสาวของฉัน ฉันคงเชื่อตายล่ะ”
ติญญานนท์เห็นคุณย่าของเขาหัวเราะออกมาอย่างขบขัน แต่เขานะซิกลับไม่รู้สึกขำกับสถานการณ์ตรงหน้าเลย ความกังวลใจที่เห็นรอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้าของอุทุมพรทำให้เขาคิดหนัก
“แล้วคุณหญิงคิดว่ายังมีใครอีกล่ะ ถ้าไม่ใช่มัน”
อุทุมพรชี้มือไปที่บทมากรที่ตอนนี้หน้าซีดราวกับกระดาษ ติญญานนท์ที่ยืนประคองหล่อนอยู่ก็มีสีหน้าเคร่งเครียดเช่นกัน
“นี่มันอะไรกันผมไม่เข้าใจเลย พวกคุณกำลังพูดถึงอะไรกันแน่” ติญญานนท์คำรามออกมาอย่างเดือดดาล
“ฉันไม่เชื่อแกหรอกนังสารเลว หลานสาวของฉันต้องไม่ใช่นังเด็กนรกนี่”
คุณหญิงศรีสุดาหันหลังจะเดินกลับออกไป แต่อุทุมพรก็ขวางหน้าเอาไว้ก่อน รอยยิ้มของอุทุมพรทำให้คุณหญิงแทบเข่าทรุด
“นังกอบัวนั้นแหละ หลานสาวตัวจริงของคุณหญิง ถ้าไม่เชื่อก็เอาไปตรวจ DNA ได้เลย” เสียงหัวเราะอย่างสะใจดังขึ้นสนั
