หญิงสาวตื่นเช้ากว่าปกติ เมื่อคืนเธอหลับสนิทอย่างที่ไม่เคยเป็นมาตลอดระยะเวลาที่ประสบอุบัติเหตุจนตาบอด ซึ่งนั่นอาจเป็นเพราะมีมหรรณพนอนกอดทั้งคืน คนที่ว่าไม่รุกหนัก ไม่กดดัน เหมือนอย่างแรกเริ่ม แต่ก็ไม่ปล่อยให้เธอได้มีเวลาฟุ้งซ่านมากนัก เมื่อไหร่ก็ตามที่สังเกตเห็นว่าเธอหน้านิ่วคิ้วขมวด ทำท่าเศร้า คิดมาก เขาก็จะพยายามแทรกซึมเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธอ แน่นอนว่าปานระพีไม่ได้ออกปากขับไล่ ไม่ได้โวยวายอะไร เธอเพียงทำท่าเย็นชาใส่ แต่แค่นั้นก็ทำเอามหรรณพประสาทเสียไม่น้อยเลยทีเดียว
“วันนี้ตื่นเช้าจัง”
เสียงห้าวทุ้มที่เปรยขึ้นทำลายความเงียบ ไม่ได้ทำให้คนที่กำลังนั่งพิงฝาไม้ตรงระเบียงขยับเขยื้อนแต่อย่างใด เธอยังคงทำเหมือนเขาเป็นอากาศธาตุเช่นเคย ร่างสูงยืนเงอะงะทำอะไรไม่ถูก
“…”
“แพร”
เงียบอีกตามเคย
ไม่ต้องด่าทอ ไม่ต้องโวยวายใส่ แต่การ ‘เอาคืน’ ด้วยความเงียบและความเย็นชานี่แหละกำลังจะทำให้เข
