หลังจากจอมพลกับปิยฉัตรกลับไปได้สองวัน คืนนี้ก็เป็นโอกาสเหมาะที่เขาจะหาจังหวะบอกรักเมียออกไปตรงๆ หลังจากเรียกความกล้าด้วยการกินเหล้าย้อมใจอยู่เป็นนานสองนาน
ให้ตาย! คนอย่างมหรรณพกลายเป็นคนขี้ขลาดตาขาวแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ!
หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ เขาก็จัดการอุ้มเธอขึ้นห้องนอน แล้วมาตระกอดกอดร่างที่ผอมลงไปเยอะแต่ช่วงนี้เหมือนจะเริ่มมีน้ำมีนวลชวนน้ำลายหก
“แพรจ๋า…”
“ฮื่อ…เหม็นเหล้าค่ะ” เธอพ้อน้อยๆ ดันหน้าหล่อออกห่าง
“งั้นแพรไปอาบน้ำให้หน่อยสิจ๊ะ นะเมียจ๋า”
“คุณลืมไปแล้วเหรอคะ ว่าแพรตาบอด”
เธอเอ่ยเสียงสะท้านไหว หน้าเศร้า ทำเอาเขาแทบยกมือขึ้นตบหัวตัวเอง รีบกอดกระชับร่างน้อย จุมพิตหน้าผากมนอย่างปลอบประโลม แล้วกระซิบด้วยความเสียใจ
“ผมขอโทษ”
“ไม่ต้องขอโทษหรอก คุณไม่ได้ผิดอะไร”
“งั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะ แล้วจะรีบกลับมานอนกอด”
เขาหายไปเกือบสิบห้านาที กลับมาอีกทีพร้อมเสียงฮัมเพลงเบาๆ แ
