ถามว่า…ทำไมเธอถึงไม่ถามชื่อเสียงเรียงนามของอีกฝ่าย
ชื่อนั้นสำคัญไฉน?
ทั้งสองต่างไม่เคยพูดถึงเรื่องที่มาที่ไปของกันและกันตั้งแต่ทีแรก ฉะนั้นการที่จะเป็นเพื่อนกับใครสักคน ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องแคร์ ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร มาจากไหน รูปร่างหน้าตาเป็นเช่นไร ยากดีมีจนอย่างไร ขอแค่ให้คุยกันถูกคอ ทัศนคติไปในทางเดียวกัน แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
ล่ำลากับหมาเสร็จ แม่สาวปริศนาก็เอ่ยลาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะก้าวจากไป
หลังจากอีกฝ่ายไปแล้ว คนที่ช่วงนี้อารมณ์อ่อนไหวผิดปกติ ก็ยังนั่งจมอยู่กับความอาลัย เพราะเป็นคนขยาดกับการเข้าสังคม และแทบจะเรียกได้ว่าไม่มีเพื่อนเลย พอมาเจอคนที่เพิ่งจากไป ทำให้โลกที่มืดมนของเธอพอมีชีวิตชีวาขึ้นบ้าง แต่ความสุขเล็กๆ นั้นกลับอยู่ได้ไม่นาน
“เป็นอะไรไปพิกกี้ ทำหน้าเศร้าเชียว”
คนที่ไม่รู้โผล่มาตอนไหนกระซิบข้างหู แล้วเคลื่อนกายเข้ามาสวมกอดร่างบางจากทางเบื้องหลัง จูบศีรษะน้อยเบาๆ
