“อย่าคิดอย่างนั้นสิ”
คนที่เคยพยายามคิดฆ่าตัวตายมาก่อนเอ่ยห้ามปราม เพราะประจักษ์แก่ใจแล้วว่าการตายไม่ง่าย และการตายก็ไม่ใช่หนทางสู่การหลุดพ้นที่แท้จริง
“…”
“คุณเคยคิดจะเอากระสุนออกจากหัวตัวเองบ้างไหม?”
“ฉันกลัว ขี้ขลาด แต่อีกไม่นานคนที่ไล่ฉันไปตายคงได้สมหวัง”
แน่นอนถ้อยคำที่ได้รับฟัง ทำให้ปานระพีรู้ได้ทันทีว่ากระสุนในหัวของอีกฝ่ายคงออกฤทธิ์ไม่น้อยเลยทีเดียว แต่หมอตาบอดอย่างเธอจะช่วยอะไรได้ นอกจากปลอบใจ และให้คำแนะนำ
“กลับไทยไปผ่าตัดเถอะ หมอเก่งๆ มีเยอะแยะ”
“ฉันไม่รู้จะไว้ใจใครได้”
คนที่ขยาดคนรอบตัวไปหมด และไม่อาจอยู่ในสิ่งแวดล้อมเดิมๆ จนหนีมาไกลถึงโมนาโก ส่ายหน้าเอ่ยเสียงเครือเจือสะท้าน ทุกถ้อยคำล้วนเต็มไปด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส
“งั้นเอาชื่อหมอไป ฉันพอจะรู้จักอยู่คนหนึ่ง ถึงหมอคนนี้จะไม่ใช่หมอสมองโดยตรง และอาจรักษาคุณไม่ได้ แต่รับรองว่าเขาจะเป็นที่ปรึกษาให้คุณได้อย่างแน่นอ
