Rrrr…Rrrr…Rrrr
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำลายภวังค์ของคนที่กำลังนั่งกอดเข่าอยู่คนเดียวเงียบๆ ร่างบางขยับตัวเล็กน้อย บิดไปมาอย่างขับไล่ความเมื่อยขบ ก่อนจะใช้ไม้เท้านำทางเดินไปยังโต๊ะหนังสือ เพราะจำได้ว่าวางมือถือเอาไว้ตรงนั้น
“ปานระพีพูดค่ะ”
หญิงสาวกรอกเสียงลงไปในสายอย่างสุภาพ เพราะไม่แน่ใจว่าใครโทรมาหา เนื่องจากว่ามือถือเครื่องใหม่มหรรณพเป็นคนจัดการอะไรต่อมิอะไรให้ทั้งหมด
“ผมเองนะหมอแพร”
แน่นอนเธอจำเสียงของคนที่ว่าได้อย่างแม่นยำ
“หมอพงษ์!”
น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจากปากสีระเรื่อมีแววยินดี ใบหน้านวลแต้มยิ้มน้อยๆ จากนั้นก็ละล่ำละลักออกมา “คุณได้เบอร์ฉันมาจากหมอปี่เหรอคะ”
“ใช่ครับ ไอ้ปี่มันเล่าให้ฟังว่าโทรไปหาคุณเมื่อสองวันก่อน และมันก็บอกด้วยว่าคุณอยากคุยกับผม แต่พอดีว่าผมเพิ่งว่าง ก็เลยเพิ่งได้โทรมาวันนี้”
“ขอบคุณนะคะ ที่อุตส่าห์โทรมา”
“ยินดีครับ คุณอยากเล่าอะไร หรือว่ามีเรื่องไม่
