“ฉันอยากกลับบ้าน”
เธอว่าเสียงแข็งๆ ท่าทางงอนตุ้บป่องชวนเอ็นดู และน่ามันเขี้ยว จนมหรรณพต้องก้มลงหอมแก้มป่องๆ ไปหลายที ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของคนที่อยู่บริเวณนั้น
“งอนเหรอ”
หลังจากวางร่างอ้อนแอ้นลงบนเบาะรถ และตัวเองขยับไปนั่งเบียดกระแซะ เสียงห้าวทุ้มก็กระซิบถามชิดหน้าผากมน จากนั้นก็ก้มลงจูบขมับอิ่มหลายต่อหลายครั้ง
“ฉันจะไม่มาบริษัทกับคุณอีกแล้ว”
เธอไม่ตอบ แต่ทำปากยื่นเอ่ยไปอีกอย่าง และท่าทางน่ารักน่าชัง ไม่เย็นชา แถมยังดูเหมือนว่าแคร์เขา ทำให้มหรรณพยิ้มร่า รั้งศีรษะน้อยมาซบอกอุ่น แล้วลูบแขนเรียวเบาๆ
“ชู่ว์! พวกนั้นมันปากพล่อย ผมไล่ออกหมดแล้ว”
น้ำคำบอกเล่าทำให้ปานระพีแอบยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ คิดแล้วว่าคนพวกนั้นได้รับโทษทัณฑ์อย่างสาสม หากเธอไม่ได้ตาบอด และไม่ได้รู้สึกถึงการคุกคามอันน่าหวาดหวั่น เธอคงจะเอ่ยปากขอร้องสามีว่าอย่าให้ถึงขั้นต้องไล่ออกเลย แต่คิดดูอีกทีทำแบบนี้ก็ดีแล้ว
