เมื่อกลับมาถึงบ้าน ปานระพีก็ใช้ไม้เท้านำทางไปยังห้องหนังสือ โดยมีเขาคอยเดินตามอยู่ไม่ห่าง กระทั่งทั้งสองมานั่งประจันหน้ากันในซอกหนึ่งของชั้นที่เต็มไปด้วยหนังสือ เธอถึงได้เอ่ยขอว่าอยากอยู่คนเดียว ตอนแรกมหรรณพทำท่าจะไม่ยอม แต่ที่สุดเขาก็ทนความเย็นชาใจแข็งของเธอไม่ไหว
ปานระพีผล็อยหลับไป หลังถูกทิ้งไว้ที่ห้องหนังสือเพียงลำพังตามความต้องการของเธอ ร่างบางนั่งพิงชั้นหนังสือกอดอกหลับตา กระทั่งถูกอุ้มไปวางบนเตียงในห้องนอนเธอถึงได้รู้สึกตัว ขยับกายลุกขึ้นนั่ง แล้วก้าวลงจากเตียงด้วยท่าทางทุลักทุเล จนเขาต้องรีบเข้ามาประคอง
“จะไปไหนหือ?”
เธอไม่ตอบ และทำท่าดึงดันจะไปอย่างเดียว หากเขาไม่รั้งต้นแขนเล็กเอาไว้ แล้วเอ่ยเสียงแข็งๆ
“ถ้าไม่ตอบ ก็ไม่ต้องไป”
เท่านั้นแหละ แม่คุณก็ยืนเม้มปาก ก่อนจะยอมเอ่ยออกมา
“จะไปอาบน้ำ”
“กินข้าวก่อน เดี๋ยวค่อยอาบ”
เอ่ยจบเขาก็ย่อตัวลง ช้อนร่างบางขึ้นอุ้ม แล้วพาเดิ
