บทที่ 17
โดนสะกดรอยตาม
ฉันขับรถเข้ามาจอดที่โรงจอดรถของที่บ้าน น้องสาวตัวดีก็รีบวิ่งมาหาเพื่อมาช่วยฉันขนของขนเสื้อผ้าเอาไปให้แม่บ้านจัดการต่อ
"คิดถึงพี่พาฝันมาก ๆ พี่ไม่อยู่บ้านรู้ไหมว่าที่บ้านโคตรเหงาเลย"
"น่ารำคาญจริง ๆ ยัยเด็กนี่ ว่าแต่คุณพ่อคุณแม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับฉัน ปกติแทบจะไม่เจอหน้ากันอยู่แล้ว"
"หนูว่าพี่เข้าไปคุยกับพวกท่านเองดีกว่าค่ะ เรื่องนี้หนูก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ได้ยินมาว่าคุณพ่อโกรธมาก"
พูดแบบนี้ฉันก็รู้สึกขนหัวลุกขึ้นมาซะงั้น อย่าบอกว่าคุณพ่อรู้ว่าฉันทำอะไรลงไป แต่ช่างเถอะก็ถือว่าวิน ๆ กันทุกฝ่าย
ฉันเดินกลับเข้ามาในบ้านก็เจอพ่อกับแม่กำลังนั่งคุยกันอยู่ที่โซฟา พอแม่ฉันเห็นท่านก็รีบลุกเดินมาหาแล้วลากฉันมานั่งตรงหน้าพวกท่าน
"สวัสดีค่ะคุณพ่อกับคุณแม่มีอะไรหรือเปล่าคะ"
"ลูกไปทำอะไรมาอย่าคิดว่าพ่อไม่รู้ พ่อขอสั่งห้ามอย่าไปยุ่งกับสองคนนั้นอีก"
"ใครคะ?"
"ลูกกำลังเล
