ธิติกลับเข้ามาในห้องของปราณชนกและลูกหลังจากที่อาบน้ำเปลี่ยนเป็นชุดนอนแล้ว น้องปายหลับตาพริ้มสีหน้ายังแดงนิดๆ ส่วนปราณชนกนั่งฟุบหน้าหลับลงข้างๆ ลูก เขาจึงสะกิดเธอให้ไปนอนดีๆ
“ปราง ปรางไปนอนเถอะ พี่เฝ้าลูกเอง”
หญิงสาวงัวเงียลืมตาตื่น เธอทำท่างงก่อนจะนึกออกว่าตอนนี้ลูกไม่สบายและต้องมีคนเฝ้า
“ไม่เป็นไรค่ะ พี่แบงค์ไปนอนเลยก็ได้ น้องปายตัวเริ่มเย็นลงบ้างแล้ว” เธอแตะตัวลูกแล้วค่อนข้างโล่งใจ
“พี่เฝ้าเอง ปรางน่ะล่ะไปนอนเดี๋ยวจะไม่สบายอีกคน เข้าไปนอนด้านในชิดข้างฝาเลย พี่เฝ้าลูกด้านนี้เอง” เขายืนยันจนเธอเริ่มคล้อยตามเพราะง่วงมากเหมือนกัน เถียงไม่ได้ว่าเวลาที่ลูกป่วยแล้วมีคนคอยช่วยย่อมดีกว่าอยู่คนเดียว
“งั้นก็ได้ค่ะ แต่ถ้าน้องปายไข้ขึ้นอีกพี่ต้องปลุกปรางนะคะ” หญิงสาวลุกขึ้นแล้วเข้าไปนอนชิดข้างฝา เธอนอนตะแคงหนุนแขนตัวเองดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงหน้าอกแล้วมองลูกที่ยังหลับ
ธิติขยับตัวพิงพนักหัวเตีย
