“ใจเย็นๆ ค่ะคุณรุต”
ปาริฉัตรรีบตามมาแก้สถานการณ์ที่กำลังตึงเครียด นางบอกให้บรรดาลูกจ้างช่วยกันขนของของนางและสามีขึ้นไปเก็บบนห้อง
“มีอะไรออกไปคุยกันข้างนอกค่ะคุณรุต ไปตาแบงค์ออกไปทั้งคู่เลย” นางไล่สองหนุ่มออกไปจากห้องแล้วหันมาหาลูกสาว
“เป็นยังไงบ้างลูก แม่ได้ยินว่าน้องปายกับหนูไม่สบาย พ่อแม่เป็นห่วงเลยรีบมา”
“สวัสดีค่ะแม่ น้องปายหายแล้วหนูก็หายแล้วค่ะ”
ปราณชนกกอดมารดา สายตามองตามวิศรุตกับธิติที่เดินตามกันออกไปด้านนอกอย่างไม่สบายใจ
“พ่อโมโหมากหรือเปล่าคะแม่” เธอถามต่อ
“พ่อเขาเป็นห่วงลูกไม่ได้โมโหอะไรหรอกจ้ะ” ปาริฉัตรกล่าวแก้แทนสามี “ไหนน้องปายไปเที่ยวไหนมาบ้าง เล่าให้ยายฟังหน่อยสิลูก” ตอนท้ายนางหันมาถามหลานสาวที่อยู่ใกล้ๆ
“หนูไปเที่ยวน้ำตกมาค่ะคุณยาย ซ้วยสวย” เด็กหญิงเรียก
ลำธารหลังบ้านที่แม่กำปองว่าน้ำตกตามความเข้าใจของเธอ
ปราณชนกจึงพูดแก้ให้มารดาเข้าใจ
“ไปแม่กำปองมาค่ะแม่
