“เร็วๆ สิพี่แจ็ค น้องรีบค่ะ” เด็กหญิงปราณณิชาในชุดนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่สาม เร่งลูกพี่ลูกน้องหนุ่มเพราะว่าเธอจะติดรถแจ็คสันไปเรียนทุกเช้า
“ยายเด็กนี่ ถ้าไม่อยากรอก็ให้พ่อแม่ไปส่งสิ” แจ็คสันในวัยยี่สิบเป็นหนุ่มเต็มตัว เอื้อมมือมาโยกศีรษะที่ผูกโบไว้ไปมาจนสาวน้อยตวาดแว้ด
“พี่แจ็ค ถ้าทำอีกทีนะ” เธอขู่มองญาติหนุ่มตาขวาง ขณะที่ก้าวขึ้นรถนั่งหน้าคู่ไปกับพี่ชาย
“ทำไม จะทำไรพี่ได้ตัวกะเปี๊ยกแค่นี้” แจ็คสันแหย่น้องต่อ รู้สึกสดชื่นเมื่อเห็นปราณณิชาหัวฟัดหัวเหวี่ยง เขาถอยรถออกจากบ้านอย่างระมัดระวัง ที่ต้องพายายตัวยุ่งไปด้วยก็เพราะโรงเรียนของน้องเป็นทางผ่านไปมหาวิทยาลัยเจพีที่เขาเรียนพอดี
“ปายจะฟ้องป้าตะวันว่าพี่แจ็คไปจุ๊บแก้มเพื่อนปาย”
“เฮ้ย พี่เปล่านะ อย่าใส่ร้ายพี่ขอร้อง”
“ก็ปายเห็นอะ ใส่ร้ายที่ไหนกัน”
แจ็คสันถอนใจ มันเป็นอุบัติเหตุที่วันนั้นเขาหลบลูกบอลที่เด็กนักเรียนเล่นกันอยู่ แล้วเส
