เหนือสมุทรจดสถานที่ที่ภาพตะวันบอกพร้อมกับกดดูแผนที่ในโทรศัพท์ว่าเขาจะเส้นทางไหนได้บ้าง
“สรุปมึงไปถูกนะ”
“ถูกครับ”
“งั้นมึงไปได้แล้ว กูจะไปวาดโครงการของกูต่อ”
ภาพตะวันยิ้มกว้างนึกฝันถึงซูเปอร์มาร์เก็ตและมินิมาร์ทหลากหลายสาขาของเขา ก่อนจะยิ้มค้าง เมื่อเหนือสมุทรพูดดักคอ
“แต่ผมไม่ลืมนะ ว่าพี่เอาน้องไซด์ไลน์มานอนกับผมคืนนั้น ระวังตัวไว้ด้วย อย่าไปรักใครชอบใครให้ผมเห็นล่ะ เพราะผมจะป่วนให้ดู”
“ไอ้เหนือ... เฮ้ย! มึงทำแบบนั้นไม่ได้นะโว้ย! ไอ้เหนือ!”
ภาพตะวันร้องเรียกเหนือสมุทรที่เดินตัวปลิวออกจากบ้านเขาไป ก่อนจะฟึดฟัดฮึดฮัดกับตัวเอง และก็ยิ้มเมื่อนึกขึ้นได้
“มึงไม่มีทางรู้หรอกไอ้เหนือ ว่ากูชอบใคร เพราะกูไม่ชอบใครเลย กูชอบเงิน กูชอบที่ดิน กูชอบซูเปอร์ฯ กูชอบมินิมาร์ทเยอะๆ ใครทำให้กูมีมินิมาร์ทเยอะๆ ได้ กูก็ชอบคนนั้นแหละ แล้วตอนนี้กูชอบมึง ไอ้เหนือ”
ภาพตะวันหัวเราะร่าอย่างถูกอกถูกใจ นึก
