"แชมต้องไปจริงเหรอคะ"
สาวน้อยพูดขึ้นขณะที่สายตามองเหม่อไปยังชุดสวยที่วางพาดไว้บนเตียงนุ่มความไม่แน่ใจกังวลฉายปะปนกันไปในแววตาหวานคู่นั้นทรอยที่เห็นก็เข้าไปนั่งข้างเธอและบีบมือเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ
"อย่ากังวลไปก่อนเลยน่า มันไม่มีอะไรอย่างที่เธอคิดหรอกครอบครัวฉันไม่ได้โหดเหี้ยมขนาดนั้นนะ"
เทรย์พูดขึ้นบ้าง อย่างติดตลกนั้นทำให้สายน้อยถอนหายใจออกมาอีกครั้งพลางคิดว่าเอางั้นก็เอากันสิ
เหตุผลที่เธอต้องมานั่งเธอคิดมากจิตตกอยู่แบบนี้ เพราะหลังจากที่สองแฝดถามเธอใปนั้นและเธอก็ยังไม่ได้ให้คำตอบที่แน่ชัด พวกเขาจึงคิดเองเออเองไปว่าเธอคงยังไม่มั่นใจในตัวของพวกเขามากพอ ดังนั้นเทรย์จึงเสนอว่าให้พาเธอไปพบครอบครัวของพวกตนเพื่อเป็นการยืนยันให้หญิงสามารถเชื่อใจพวกเขาได้ขึ้นมาว่าสองแฝดจริงใจกับเธอ
แต่พวกเขากลับลืมนึกไปว่าคนขี้อายและขี้เกรงใจอย่างแชมเปญจะประหม่าสักแค่ไหนแต่สาวน้อยก็ไม่อาจต้านอะไรความคิดเขาได้
