ตอนที่ 23 ถูกยิง
ช่วงเวลาแห่งความรื่นรมย์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทั้งสามคนใช้เวลาดื่มด่ำกับความสุขอีกสามวันก็ได้เวลากลับกรุงเทพฯ
เมื่อไปถึงสนามบินเทรย์ก็โทรบอกคนขับรถของที่บ้านซึ่งมารอที่ลานจอดรถด้านนอกให้เข้ามารับ
"ทำไมไม่ให้รอที่อาคารจอดรถวะ! "
ทรอยบ่นพี่ชายที่ทำเรื่องให้ยุ่งยากด้วยการบอกให้คนขับรถรออยู่ด้านนอกจนกว่าพวกเขาจะมาถึงแล้วค่อยวนรถมารับที่เกตที่พวกเขายืนอยู่
"แบบนี้เร็วกว่า รถมาถึงก็ได้ขึ้นเลย คราวก่อนให้ไปรอที่อาคารจอดรถ กว่าจะออกมาได้ ยืนรอจนขาแข็ง มึงจำไม่ได้เหรอ"
"จำได้ แต่คราวนั้นกระเป๋าไม่เท่าคราวนี้ไง" แฝดน้องยังคงบ่นอุบ
"เดี๋ยวพี่ๆ เค้าก็มายกให้น่า บ่นอย่างกับต้องยกเองอย่างงั้นแหละ"
พี่ๆ ที่ว่าหมายถึงเหล่าบอดี้การ์ดที่พ่อของพวกเขาส่งมา เพราะอย่างนี้ครั้งนี้เทรย์จึงไม่ให้มารอที่อาคารจอดรถ ช่วงวันหยุดแบบนี้คนเดินทางกันเยอะ ปัญหารถหนาแน่นจนเข้าออกยากก็ส่วนหนึ่ง แต่อีกเ
