บทที่ 9 หอมจัง…น่ากินจัง ‧₊˚ ⋅ 𓐐𓎩 ‧₊˚ ⋅

677 Words

เขาเข้าห้องน้ำพร้อมกับผ้าขนหนูผืนใหญ่ที่พันรอบเอว และผ้าขนหนูผืนเล็กพาดศีรษะไว้ลวกๆ เช็ดผมที่ยังชื้น ผ้าขนหนูผืนล่างพันไว้เพียงหมิ่นเหม่ แน่นพอจะไม่หลุด แต่หลวมพอจะทำให้ทุกย่างก้าวดูน่าหวาดเสียวโดยไม่ตั้งใจ กลิ่นสบู่สะอาดผสมกลิ่นสมุนไพรจากห้องน้ำยังติดกาย ไหลไปพร้อมไออุ่นของร่างกายที่เพิ่งผ่านน้ำอุ่นมาไม่นาน เขาผลักประตูออก แสงไฟจากเรือนไฟข้างๆ ส่องเข้ามา เรือนไม้สักหลังย่อยที่เชื่อมกับห้องอาหารเปิดโล่ง อบอุ่น และมีชีวิตชีวากว่าทั้งหลัง กลางห้องมี โต๊ะไม้สักยาว วางขนานกับครัว ผิวไม้เงางามสะท้อนแสงไฟสีอำพัน เธอยืนอยู่ตรงเตา เรือนผมยาวถูกรวบหลวมๆ ด้านหลัง มือเรียวถือ ตะบวย ตักข้าวต้มร้อนๆ ใส่ถ้วยอย่างใจเย็น ไอข้าวต้มลอยขึ้นเป็นควันบางๆ จากนั้นเธอใช้ ที่คีบ หยิบกุ้งแม่น้ำตัวโตที่ปลอกเปลือกไว้แล้ว วางลงบนข้าวต้มอย่างประณีต ตามด้วยผักชีซอยละเอียดสีเขียวสด และกระเทียมเจียวสีทองกรอบที่เธอโรยลงไ

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD