ไอน้ำอุ่นยังคงลอยคลอเคลียอยู่เหนืออ่างหิน แสงแดดยามบ่ายคล้อยส่องผ่านกระจกใสบานใหญ่ กระทบผิวน้ำจนเกิดประกายระยิบระยับ เสียงน้ำตกและลำธารเล็ก ๆ ด้านนอกดังแผ่ว ๆ คล้ายบทเพลงธรรมชาติที่โอบล้อมเรือนไม้สักหลังนี้เอาไว้ทั้งหลัง น้ำค้างขยับตัวเล็กน้อยในอ้อมแขนของเขา ฟองสบู่สีขาวนวลลอยไปตามการเคลื่อนไหว มือเรียวยังคงเล่นกับมันอย่างเผลอไผล ขณะที่แผ่นหลังบางพิงแนบกับแผงอกแข็งแรงอย่างเคยชิน เขามองเธอผ่านเงาสะท้อนในกระจก เห็นดวงตาคู่สวยที่อ่อนลงกว่าทุกครั้ง เหมือนผู้หญิงที่กำลังยอมปล่อยตัวเองให้พักจริงๆ
“รู้ไหม” เขาเอ่ยขึ้นช้าๆ เสียงทุ้มต่ำและนิ่ง “ฉันไม่ค่อยได้พักแบบนี้มานานแล้ว” เขาพูดจบ เธอหันหน้าไปมองเขาเล็กน้อย
“พักกาย…หรือพักใจคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน มุมปากเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง
“ทั้งสองอย่าง แต่พักใจกับใครมันยากกว่า” เขาเอ่ยบอกเสียงนุ่ม เธอไม่พูดอะไรต่อ เพียงแต่ขยับตัวเข้าหาเขาอีกนิด
