Last Chapter
ยอดประทุมถันสีชมพูหวานขยับไหวตามแรงสั่นสะเทือน
เซนถอนริมฝีปากออกจากผิวเนียนของมิลิน ทิ้งร่องรอยแห่งความหลงใหลไว้ราวกับลายพู่กันบนผืนผ้าใบ ริมฝีปากที่บวมช้ำจากแรงกดคลายออกเอ่ยคำพูดที่สั่นสะเทือนอารมณ์ “อา...กูว่ากูจะไม่ไหวแล้วว่ะแบบนี้...มิล...**มึงดียิ่งกว่าอะไรเลยจริง ๆ ถึงกูจะไม่อยากหยุดเย็ด...แต่กูว่า...กูใกล้จะแตกแล้วว่ะ...”
ร่างกายของเซนเกร็งแน่นขณะขยับสะโพกเร็วขึ้น แรงขึ้น ทุกจังหวะเต็มไปด้วยความร้อนแรงและความปรารถนาที่ไม่อาจหยุดยั้ง เสียงลมหายใจหนักหน่วงสะท้อนความรู้สึกที่ท่วมท้น
ความร้อนที่แผ่กระจายจากเขาเข้าถึงมิลินทุกอณู ความรู้สึกที่รุนแรงราวกับคลื่นทะเลที่โถมเข้ากระแทกชายฝั่ง ซัดสาดเข้าหากันจนไม่อาจแยกแยะระหว่างความสุขและความทรมาน ร่างกายของทุกคนสั่นสะท้านอย่างกลมกลืนในจังหวะเดียวกัน
ทางฝั่งไรอันเอง เขาก็ร้อนรนยิ่งขึ้นทุกที “ใครจะอยากหยุดเย็ดวะ...อีนี่ยั่วซะข
