EP 8 - โดนหาเรื่องจนต้องย้าย

หลังจากวันนั้นมา อลิซก็กลับมาตั้งใจเรียนและเลิกนึกถึงฮาชิ แต่เธอก็ยังมีปัญหากับม่อนที่ยังคอยตามแซะเธออยู่ อลิซนึกไม่ออกเลยว่าเธอควรแก้ไขปัญหายังไงดี ต่อให้เธอไม่ยุ่งไม่ไปสนใจเขาแล้ว แต่เขาก็ยังค่อยแวะมาทำให้หงุดหงิดใจและไม่ยอมจบ ราวกับว่าอยากไม่ให้เธอไปเป็นของใครอื่น พอนึกเรื่องนี้ไปเรื่อยเปื่อยจนสมองเผลอคิดไปไกล อลิซก็พยายามดึงสติกลับมาไว้กับตัว เพราะกำลังนั่งติวข้อสอบกันกับเพื่อนอยู่ในสวน เธอเห็นฮาชิกำลังเดินผ่านไป ตาก็เผลอจับจ้องร่างสูงนั้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ.. “อลิซ..อลิซ! รู้จักกับผู้ชายคนนั้นหรอ? จ้องเขาตาไม่กระพริบเลย” “อ่อ..ปะเปล่า” เธอปฏิเสธก่อนจะหันมาตั้งใจติวข้อสอบกับเพื่อนต่อ เรียนก็ปวดหัวมากพออยู่แล้ว ยังต้องมานั่งคิดถึงผู้ชายที่ไม่อยากยุ่งกับเธออีก อลิซพูดบ่นๆอยู่ในใจ และแล้วก็ถึงวันสอบมิดเทอมวันสุดท้าย ร่างเล็กถอนหายจออกมาอย่างโล่งอก ในที่สุดก็สอบเสร็จซักที เธอสามารถทำได้ทุกวิชา และคิดว่าน่าจะผ่านหมด ต่อจากวันนี้ไปก็คงจะชิลล์ๆได้อยู่ “อลิซ สอบเสร็จแล้วไปเที่ยวกันต่อเปล่า?” พิมถามขึ้นขณะที่พวกเธอทั้งสี่คนกำลังก้าวขาเดินลงบันไดไปเรื่อยๆ “เหนื่อยอะ พวกเธอไปกันต่อเลย” อลิซตอบพลางทำหน้าอ้อนๆให้พวกเพื่อนๆเห็นใจ “เสียดายแย่ งั้นเอาไว้วันหลังก็ได้” พิมบอกพร้อมกับทำหน้าเสียดายที่เธอไม่ได้ไปด้วย “งั้นแยกกันตรงนี้แล้วกันนะ” เนมบอกเพราะพวกเธอเดินลงมาถึงชั้นล่างพอดี อลิซจะโบกมือให้เพื่อนส่งสายตาด้วยความอ่อนโยน “เที่ยวให้สนุกนะ” “ได้เลย กลับดีๆล่ะ” หลังจากแยกกันกับเพื่อน อลิซเดินออกมานั่งพักอยู่คนเดียวเงียบๆในสวน เวลานี้เพิ่งจะบ่ายสอง เธอนั่งนึกถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ อลิซอยากจะกลับไปอธิบายให้ฮาชิเข้าใจ แต่เธอก็ไม่กล้า เพราะเห็นว่าเขามีผู้หญิงคนใหม่แล้ว คงจะปล่อยไปทั้งที่มันยังเป็นแบบนี้ จังหวะนั้น แพมก็เดินลงมาจากห้องสอบกับเพื่อนสี่ห้าคน แต่มีเพื่อนคนหนึ่งตาดีมองไปเห็นอลิซที่นั่งอยู่เลยทักขึ้น “เห้ย! แพม นั่นคนเก่าของแฟนมึงป่ะ!” แพมหันมองตามนิ้วมือเพื่อนที่ชีให้ดูฝั่งตรงข้าม “เออใช่” เธอตอบเสียงนิ่ง พลางขมวดคิ้วมองไปที่ที่อลิซนั่งอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร “วันก่อนกูยังยังเห็นม่อนแอบไปหามันอยู่เลย” เพื่อนที่มาด้วยกันพูดอย่างเป็นตุเป็นตะ เพราะวันนั้นเธอก็เห็นว่าอลิซทะเลาะอยู่กับม่อนที่โรงอาหาร แต่ก็ไม่ได้เล่าความจริงทั้งหมดออกไป “เรื่องจริงป่ะ!! หื้ม อ่อยขั้นสุด!” เพื่อนอีกคนช่วยเสริม “พวกมึงรอกูแป๊ปนะ” แพมได้ยินที่เพื่อนพูดก็รู้สึกโมโหมาก ทำไมผู้หญิงคนนี้ยังไม่เลิกยุ่งกับม่อนสักที เดี๋ยวเธอจะเป็นคนทำให้มันหายไปไกลๆเอง ตอนนั้น..แพมรีบเดินเข้าไปหาเรื่องอลิซที่นั่งอยู่ในสวนทันที “นี่เธอ!!” เจ้าของเสียงเกรี้ยวกราดเอ่ยขึ้นทันทีที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าอลิซ อลิซเงยหน้าขึ้นพร้อมกับขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น นี่เธอต้องโดนระรานจากแม่นี่ไปอีกนานแค่ไหน เห็นทีไรก็ชอบเข้ามาหาเรื่องตลอด “มีอะไรคะ?” แพมแสยะยิ้มให้เจ้าของร่างเล็กอย่างรู้สึกรังเกียจ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้น “เพื่อนฉันบอกว่า เห็นเธออยู่ด้วยกันที่โรงอาหารกับม่อน เมื่อไหร่เธอจะเลิกยุ่งกับแฟนชาวบ้านซักที ห้ะ!!” เธอกระแทกกระทั้นเสียงใส่อลิซอย่างโมโหจัด “หึ! มันนานแล้วค่ะ อีกอย่างก็เคลียร์กันจบไปแล้วตั้งแต่วันนั้น ว่าจะไม่ยุ่งด้วยกันอีก!!” อลิซตอบกลับอย่างเบื่อหน่าย เธอคิดผิดมหันต์ที่เลือกเข้ามาเรียนที่นี่ “หึ! งั้นหรอ เธอนี่ก็พูดง่ายดีเน้อะ!” นักศึกษาพยาบาลสาวยกมือขึ้นกอดอก ส่งแววตาชั่วร้ายมาหาอลิซ เธอมองราวกับว่าอลิซอยู่คนละระดับกับเธอ “ค่ะ! ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ขอตัว” อลิซไม่ได้อยากมีเรื่องกับแพมอีกแล้ว เธออยากรีบกลับไปพักผ่อนเร็วๆ เลยเลี่ยงการปะทะกับคนที่ไม่รู้จักยอมรับความจริง มือเล็กถือกระเป๋าจะขึ้นสะพาย แต่ก็โดนแพมกระชากกระเป๋านั้นโยนทิ้งลงกับพื้น “นี่เธอ!!” อลิซมองไปหาอย่างเอาเรื่อง ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเจอใครที่น่ารังเกียจเท่านี้มาก่อน “มีอะไร!? ” แพมพูดพร้อมกับทำหน้าตากวนๆใส่ อลิซที่เห็นภาพนั้นเธอได้แต่ส่ายหัวไปมา ชุดนักศึกษาและผมเผ้าที่มัดเรียบร้อย มันช่างไม่เหมาะกับพฤติกรรมของเธอตอนนี้เอาซะเลย นี่สินะที่เขาบอกว่าสวยแค่ภายนอก กรี๊ดด! ว้ายยย! อยู่ดีๆแพมก็ส่งเสียงกรี๊ดขึ้นมา ทำเอาอลิซที่ยืนอยู่ตรงนั้นตกใจสุดขีด “เห้ย!! แพม! เป็นไรรึเปล่า?!” “นั่นดิ!? เป็นไรไหม” เพื่อนที่ยืนอยู่ห่างออกไปรีบกรูเข้ามาหาเธออย่างรู้งาน ขณะที่เจ้าตัวแกล้งล้มลงกับพื้นจนหัวเข่าแตก อลิซได้แต่ยืนอึ้งเพราะคิดว่ามีแค่ในละคร ไม่คิดว่าเธอจะกล้าลงทุนถึงขนาดนี้ เจ้าตัวได้แต่ยืนงงๆ “มะ..มัน..ทำ!!” แพมที่ล้มฟุบกับพื้นชี้มาทางที่อลิซยืนอยู่ “เห้ย!! เอางี้จริงดิ?!” อลิซถามด้วยความงุนงงที่แพมทำเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายถูกกระทำ “มีไรกัน!” อาจารย์ที่อยู่แถวนั้นรีบวิ่งมาดูทันทีเพราะได้ยินเสียงแพมกรี๊ดดังมาก “คืออาจารย์..เรื่องมันยาวน่ะค่ะ คือว่า…” แพมทำหน้าเศร้าๆ มองอาจารย์ด้วยสายตาละห้อย “พวกเธอตามฉันมา รวมถึงเธอที่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วย” อาจารย์พูดเสียงแข็งพลางมองไปหาอลิซอย่างไม่สบอารมณ์ ซึ่งเธอได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะรู้อยู่แล้วว่าคงจะเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของเธอพวกนี้ ดูท่าว่าคงไม่อยากจะทำให้มีปัญหา อลิซเลยจำใจเดินตามไปอย่างง่ายดาย ในห้องของอาจารย์แอร์เย็นเฉียบ อลิซเดินก้าวขาเข้าไปก็รู้สึกขนลุกขึ้นมา.. “ไหนขอฟังความจากทั้งสองฝ่ายหน่อย” อาจารย์พูดเสียงเข้ม ก่อนจะปรายตามองดูทุกคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า “เริ่มจากเธอที่อยู่ตรงนั้นก่อน” อาจารย์ชี้มาหาอลิซให้เธอเป็นคนเริ่มพูด “คือ..เธอเข้ามาหาเรื่องหนูค่ะ!! จริงๆมันมีปัญหากันมาซักพักแล้วค่ะอาจารย์ แต่เธอไม่ยอมจบ” “เธอถึงได้ทำร้ายเขาหรอ?!” อาจารย์ถามกลับเหมือนยัดเยียดความผิดให้อลิซ “ป่าวค่ะ!! หนูไม่ได้ทำ” อลิซรีบปฏิเสธและบอกไปตามความจริง เพราะเธอไม่ได้ทำจริงๆ มีแต่แพมที่แกล้งล้มไปเอง “งั้นเธอล่ะ?!” เขาหันมาถามแพมและให้เธอเริ่มพูด.. “อาจารย์ขา..คนนี้ไม่พอใจที่หนูเข้าไปบอกให้เธอเลิกยุ่งกันแฟนของหนูค่ะ เธอเลยผลักหนูจนล้ม เรื่องมันเกิดขึ้นหลายรอบแล้วค่ะอาจารย์” “ใช่ค่ะๆ! อาจารย์” เพื่อนช่วยพูดเสริมทำให้มีความจริงขึ้นมา เธอใส่สีตีไข่พร้อมกับเล่าความเท็จ แถมยังกล่าวหาว่าอลิซเป็นคนผิดอีก “ไม่ใช่นะคะอาจารย์!!” อลิซโต้ตอบทันที พลางทำหน้าอย่างคิดเอาเรื่อง เธอไม่มีวันยอมคนตอแหลแบบนี้ได้หรอก “ก็เป็นแบบนั้นแหละ!!” “ใช่ๆ!!” “พวกเธอ หยุด!!” อาจารย์ตะคอกใส่ให้หยุด เพราะพวกเธอเอาแต่เถียงไปมา แบบไม่ยอมกันซักฝ่าย.. “พวกเธอเรียนนักศึกษาพยาบาลปีสอง ฉันเห็นพวกเธอมีพฤติกรรมที่ดีและเรียนดีมาตลอด ฉันเลยไม่อยากจะเชื่อว่าพวกเธอจะทำแบบนี้ ส่วนเธอ!! มีอะไรจะแก้ตัวไหม?!” อาจารย์มองมาฝั่งอลิซราวกับว่าเธอเป็นคนผิด เขาเชื่อแบบนั้นไปแล้ว “มันไม่ใช่แบบนั้นค่ะอาจารย์! พวกเธอโกหกอาจารย์ทุกอย่าง!! ที่บอกว่าหนูผลักล้ม จริงๆเธอแกล้งล้มไปเอง!!” อลิซพยายามอธิบายสถานการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเท่าที่จะทำได้ “พอก่อน!! พวกเธอห้าคนกลับไปได้แล้ว ส่วนเธอฉันขอคุยต่ออีกหน่อย!” “ขอบคุณค่ะอาจารย์” นักศึกษาสาวทั้งห้าคนยกมือขึ้นไหว้ ก่อนจะหันหลังเดินออกไป และหันมาเบ้บปากใส่อลิซแบบผู้ชนะ อลิซได้แต่ทำหน้าแบบห้ะ..เป็นไปได้ยังไง “เธออยู่ปีหนึ่งใช่ไหม เรียนอะไร?!” “ใช่ค่ะ เรียนอิ๊งค่ะ!” อลิซตอบเสียงแข็ง เพราะรู้สึกว่ายังไงอาจารย์คนนี้ก็จะทำให้เธอเป็นคนผิดให้ได้ “เอางี้นะ..เธอรีบทำเรื่องย้ายออกไปจากมหาลัยซะ ถ้าไม่อยากมีเรื่อง ถ้าเธอไม่ทำเรื่องย้าย ฉันจะส่งเรื่องนี้ไปให้ฝ่ายปกครอง สุดท้ายเธอก็ต้องโดนไล่ออกอยู่ดี!!” “แต่อาจารย์คะ หนูไม่ได้เป็นคนผิด!! ทำแบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลยนะคะ” “ก็เอาสิ..ถ้าเธอไม่ยอมทำตาม อยากจะให้เรื่องมันบานปลายก็ลองดู! พรุ่งนี้รีบยื่นเรื่องย้ายออกไปซะ!!” “ค่ะ!! อาจารย์!!” อลิซไม่เถียงต่อ แต่หญิงสาวตอบกลับเสียงแข็งและกัดฟันแน่น เธอโดนต้อนจนจนมุม และสุดท้ายก็ไม่มีทางเลือก นี่สินะโลกแห่งการที่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก พอคิดแล้วเธอล่ะรู้สึกสงสารคนที่จะเป็นคนไข้ของคนพวกนี้ในอนาคตจริงๆ อลิซเดินหันหลังกลับออกจากห้องอย่างไม่สบอารมณ์ เธอพึ่งเรียนที่นี่มาได้ครึ่งเทอม แต่ก็ต้องมาย้ายออกเพราะโดนระรานจากแพมที่ถือไพ่เหนือกว่า แน่ล่ะ..ก็นักศึกษาพยาบาลปีสอง.. มีหรืออาจารย์จะยอมไล่ออกง่ายๆ