“หรือว่า… คิดถึงพี่ จนอดใจไม่ไหว?”
“ปะ…ปล่อยได้แล้ว! อยากกลับห้อง!” มีนาเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก พยายามดิ้นตัวหนี แต่ธาดากลับยืนตัวตรงขึ้นอย่างสงบ แล้วใช้มือขวาดึงผ้าเช็ดตัวที่พันรอบเอวออกอย่างไม่รีบร้อน
ผ้าเช็ดตัวหลุดร่วงลงกองที่พื้นทันที
ท่อนเอ็นขนาดใหญ่ของธาดาชี้ตั้งขึ้นมาอย่างเด่นชัด ร้อนผ่าวและตึงเต็มที่ ปลายหัวบานสีเข้มมีน้ำหล่อลื่นใส ๆ ไหลเยิ้มเป็นทางบาง ๆ
มีนาเผลอเหลือบตามองลงไปเพียงเสี้ยววินาที ก็รีบหันหน้าหนีอย่างรวดเร็ว หน้าแดงก่ำจนถึงใบหู แกล้งทำเป็นมองไปทางอื่น แต่หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกจากอก
ธาดาเห็นปฏิกิริยาของเธอแล้วยิ้มมุมปากกว้างขึ้น เขาจับขาทั้งสองข้างของมีนาขึ้นมา แล้วแยกออกจากกันอย่างไม่ลังเล ก่อนจะก้าวเข้าไปชิดชิดกับเนินอวบอิ่มที่เปลือยเปล่าของเธอ
“ดูสิ… มันโครตคิดถึงเธอเลยว่ะ มีนา”
เขาพูดจบก็จับท่อนเอ็นร้อนผ่าวของตัวเอง ค่อย ๆ ถูไถขึ้นลงตามร่องรักที่เปียกชุ่มของ
