“พี่หมอน่ารัก”

วันต่อมา… “มีนา ไม่ไปกินข้าวหรอ พักแล้วนะ” เสียงของพี่ม่อนดังขึ้น ทำให้มีนาที่กำลังก้มหน้าบันทึกข้อมูลในคอมอยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง “ลงข้อมูลคนไข้อยู่อ่ะพี่” เธอตอบสั้น ๆ มือยังคงพิมพ์ต่อไม่หยุด พี่ม่อนส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ “นั่นไง พี่ว่า… มัวแต่ทำงานจนไม่มีเวลากินข้าวแบบนี้ เดี๋ยวก็เป็นลมไปหรอก” มีนายิ้มแห้ง ๆ “อีกนิดนึงนะ จะเสร็จแล้วอ่ะ” เธอพูดโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ “ไม่ต้องเลย นี่!” พี่ม่อนพูดห้ามทันที ก่อนจะยกถุงใส่กล่องข้าวหลายกล่องขึ้นมาวางบนโต๊ะตรงหน้า เสียงกล่องกระทบกันเบา ๆ เรียงเต็มพื้นที่ไปหมด มีนาชะงัก มือที่พิมพ์ค้างอยู่เล็กน้อย ก่อนจะหันมามอง “โห…พี่ม่อน พี่สั่งข้าวมาเยอะจัง” พี่ม่อนหัวเราะเบา ๆ “พี่ไม่ได้สั่งหรอก หมอธาดาเขาสั่งมาให้” เขาพยักหน้าไปทางกล่องอาหาร “สั่งมาเผื่อทุกคนเลย” คำตอบนั้นทำให้มีนานิ่งไปเสี้ยววินาที ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อยโดยไม