“รู้สึกผิดหวัง…”

เขามองหน้ามีนาอยู่อีกครู่หนึ่ง สายตานิ่งจนอ่านอารมณ์ไม่ออก ก่อนจะก้มลงเปิดเอกสารบนโต๊ะอย่างไม่รีบร้อน ราวกับสิ่งที่กำลังจะพูดต่อไปเป็นเพียงข้อมูลธรรมดา ไม่ใช่คำที่สามารถกรีดความมั่นใจของใครบางคนได้ “มีนา คชากร” เขาเอ่ยชื่อเธอชัดถ้อยชัดคำ “คะแนนคุณ…สูงมากนะครับ” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นรอบห้อง หลายสายตาหันมามองเธอทันที บ้างก็แฝงความชื่นชม บ้างก็ปนความกดดัน แต่เขายังไม่เงยหน้าขึ้นในทันที ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมัน ก่อนที่เสียงทุ้มจะดังขึ้นอีกครั้ง “แต่ผมรู้สึกผิดหวัง” ประโยคสั้น ๆ นั้นตกลงมากลางห้องเหมือนน้ำหนักที่มองไม่เห็น เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอโดยตรง “นี่หรอนักศึกษาที่ได้คะแนนสูงที่สุด แค่คำถามพื้นฐานยังตอบได้ไม่ครบ” ไม่มีการขึ้นเสียง ไม่มีความโกรธชัดเจน มีเพียงน้ำเสียงนิ่งเรียบที่ยิ่งทำให้บรรยากาศตึงเครียดกว่าเดิม “ผมคงคาดหวังมากเกินไป” คำพูดสุดท้ายนั้นเบากว่าเดิมเล็กน้อย แต่กลับชัดเจนกว่าทุกประโยคก่อนหน้า มีนารู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นวาบลงไปถึงปลายมือ ปลายนิ้วที่วางอยู่บนโต๊ะชาหนึ่งวูบอย่างควบคุมไม่ได้ ความเงียบในห้องเรียนหนักอึ้งราวกับอากาศถูกดูดออกไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงของเขาจะดังขึ้นอีกครั้ง “เชิญนั่งครับ” น้ำเสียงยังคงเรียบ นิ่ง และสุภาพราวกับเมื่อครู่ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นเลย มีนาค่อย ๆ ทรุดตัวลงนั่งอย่างช้า ๆ พยายามเก็บสีหน้าให้เรียบที่สุด ราวกับคำพูดเมื่อครู่ไม่ได้สะกิดอะไรในใจเธอเลยแม้แต่นิดเดียว ทั้งที่ความจริงแล้วข้างในกำลังเดือดพล่านจนแทบอยากยกเก้าอี้ขึ้นแล้วเดินไปทุบหัวเขาตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด แต่เธอทำได้เพียงกำมือแน่นอยู่ใต้โต๊ะ กดเล็บลงกับฝ่ามือตัวเองเพื่อเตือนสติ ความหงุดหงิดและความอับอายปะปนกันยุ่งเหยิงอยู่ในอก ทว่าไม่มีสิ่งใดเล็ดลอดออกมาทางสีหน้าได้เลย มีนารู้ดีว่าตอนนี้เธอทำได้เพียงอดทน และเก็บทุกอย่างไว้ในใจเท่านั้น จากนั้นมีนาก็นั่งเรียนอย่างตั้งใจมากกว่าปกติ สายตาจับจ้องไปที่สไลด์และกระดานหน้าห้องแทบไม่กะพริบ ราวกับกลัวว่าจะพลาดคำพูดแม้แต่คำเดียวของเขา ทุกประโยคที่อาจารย์ธาดาอธิบายถูกเธอจดจำอย่างละเอียด พยายามพิสูจน์ให้เห็น ว่าเธอไม่ใช่นักศึกษาที่เขาควรจะผิดหวัง แม้ภายในจะยังขุ่นเคืองอยู่ลึก ๆ แต่ภายนอกเธอกลับนิ่งและมีสมาธิจนน่าแปลกใจ ไม่นานนัก เสียงสรุปท้ายคาบก็ดังขึ้น พร้อมกับคำว่า “วันนี้พอแค่นี้ครับ” ที่ทำให้บรรยากาศในห้องคลายตัวลงทันที นักศึกษาหลายคนถอนหายใจเบา ๆ เก็บหนังสือกันอย่างรีบร้อน และในที่สุด…คลาสนี้ก็จบลงเสียที หลังจากที่อาจารย์ธาดาเดินออกจากห้องไปแล้ว บรรยากาศที่ตึงเครียดตลอดชั่วโมงก็คลายลงทันที เสียงเก้าอี้ขยับ เสียงปิดหนังสือ และเสียงถอนหายใจดังขึ้นพร้อม ๆ กันทั่วทั้งห้อง ขนมถอนหายใจยาวก่อนจะหันมาทางมีนา “แก…ฉันขอโทษนะ ที่ชวนแกคุยตอนนั้น” มีนากำลังเก็บปากกาใส่กระเป๋าอย่างเรียบร้อย เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งตามสไตล์ “อืม ไม่เป็นไร ขนมไม่ได้ผิดนิ” คำตอบเรียบง่าย ไม่มีการโทษใคร แต่สายตาของเธอยังดูหม่นลงกว่าปกติเล็กน้อย ขนมเบะปากทันที “แต่อาจารย์ธาดาแม่ง…โคตรดุอ่ะ หล่อก็หล่ออยู่หรอก แต่ดุขนาดนั้น ไม่ใช่สเปกฉันแน่นอน” “จะกลับเลยไหม” มีนาถามพลางลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วสะพายกระเป๋าขึ้นไหล่ช้า ๆ “อืม จะกลับเลย รับงานพิเศษไว้” ขนมตอบพร้อมทำหน้าเซ็ง ๆ เหมือนอยากบ่นแต่ก็จำใจต้องไป “แกยังไม่เลิกทำงานพริตตี้อีกเหรอ” มีนาถามเสียงนิ่งตามสไตล์อินโทรเวิร์ตของเธอ แต่สายตาที่มองกลับเต็มไปด้วยความเป็นห่วง “ถ้าเลิกฉันจะเอาอะไรกินล่ะ ช่วงนี้ยายฉันก็ไม่ค่อยดีด้วย มีงานเข้ามาแบบนี้ก็ไม่อยากปฏิเสธ” ขนมพูดพลางยักไหล่เบา ๆ ก่อนจะรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นสดใสเหมือนเดิม “เอาเป็นว่าแกไม่ต้องเป็นห่วง โอเคป่ะ ฉันขนมนะย่ะ สวย เริ่ด เก่ง ขนาดนี้” เธอพูดจบแล้วเชิดหน้าอย่างมั่นใจตามสไตล์คนแรง ๆ ของตัวเอง มีนาไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงพยักหน้าเบา ๆ เท่านั้น ก่อนที่ขนมจะลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกัน ทั้งสองคนก้าวไปตามทางเดินยาวของตึกคณะแพทย์ มุ่งหน้าไปยังลิฟต์เพื่อจะลงไปชั้นล่าง แต่ยังไม่ทันถึงลิฟต์ดี เสียงเรียกจากด้านหลังก็ดังขึ้น “มีนา! ขนม!” เพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนเรียกพลางโบกมือ ทั้งสองหันกลับไปมองแทบจะพร้อมกัน “ว่า?” ขนมเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน น้ำเสียงห้วนตามสไตล์ พร้อมสีหน้าที่ดูพร้อมจะมีเรื่องได้ทุกเมื่อ “วันนี้อาจารย์นัดส่งงานกลุ่มวันสุดท้ายอ่ะ แต่เรามีธุระต้องรีบกลับก่อน เราฝากแกสองคนเอาไปส่งที่ห้องพักอาจารย์ได้ไหม” หญิงสาวพูดอย่างรีบร้อน พลางยื่นแฟลชไดรฟ์ในมือขึ้นมา เธอคือแบมบี้ เพื่อนร่วมกลุ่มในวิชาหนึ่งที่ก่อนหน้านี้ขอมาอยู่กลุ่มเดียวกับมีนาและขนม งานในส่วนของมีนาและขนมเสร็จเรียบร้อยตั้งแต่หลายสัปดาห์ก่อน เหลือเพียงรายละเอียดและรูปภาพประกอบที่แบมบี้รับผิดชอบ “ทำไมเพิ่งจะมาส่งเอาวันสุดท้ายล่ะ ก่อนหน้านี้ฉันกับมีนาทำเสร็จไปตั้งหลายอาทิตย์แล้วนะ” ขนมพูดพลางกอดอก มองอีกฝ่ายด้วยสายตาไม่พอใจนัก “ขอโทษนะ ช่วงนี้ฉันวุ่นวายไปหมดเลย แต่งานส่วนของฉันก็ทำเสร็จแล้วแหละ เหลือแค่เอาแฟลชไดรฟ์ไปส่งเท่านั้นเอง” แบมบี้รีบอธิบาย สีหน้าดูเกรงใจปนลนลาน มีนามองเหตุการณ์ตรงหน้าเงียบ ๆ ไม่ได้พูดอะไรทันที แต่สายตาเธอไล่ไปที่แฟลชไดรฟ์ในมือแบมบี้ ก่อนจะเงยขึ้นมองหน้าขนมราวกับรอการตัดสินใจ “เอางี้ เดี๋ยวเราเอาไปส่งเอง” มีนาพูดขึ้นพลางยื่นมือไปรับแฟลชไดรฟ์จากแบมบี้อย่างไม่ลังเล “มีนา!” ขนมเอ่ยชื่อเพื่อนเสียงต่ำ แฝงความไม่พอใจเล็กน้อย “เราไปส่งนี่แหละ ไปส่งเองเราจะได้สบายใจด้วย” มีนาตอบเรียบ ๆ พร้อมมองหน้าแบมบี้สลับกับขนม ก่อนจะหันไปพูดกับขนมต่อ “แกมีงานนี่ ไปได้เลย เดี๋ยวเราไปเอง” “ขอบคุณนะมีนา เราขอโทษจริง ๆ ที่ทำให้แกสองคนลำบากใจ เราขอตัวก่อนนะ รีบมาก” แบมบี้พูดรัวเร็ว ก่อนจะรีบเดินจากไปแทบจะทันที ขนมได้แต่ถอนหายใจแรง ๆ มองตามแผ่นหลังของแบมบี้อย่างหงุดหงิด “แม่งงง…ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้ ฉันทำกับแกสองคนดีกว่ามีนา” “เราไปนะ ขนมก็กลับดี ๆ ล่ะ” มีนาพูดเสียงเรียบ พลางจับสายกระเป๋าบนไหล่ให้กระชับขึ้นเล็กน้อย “ฉันเดินไปส่งเป็นเพื่อนก็ได้นะ” ขนมเสนอขึ้นอีกครั้ง สีหน้าจริงจังกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด “ขนมไปเถอะ เดี๋ยวจะช้า ห้องพักอาจารย์อยู่แค่นี้เอง” มีนาตอบสั้น ๆ น้ำเสียงนิ่งตามแบบของเธอ แต่แววตาที่หลบไปชั่วครู่บอกได้ว่าเธออยากจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเองมากกว่า ขนมมองหน้าเพื่อนอยู่ครู่หนึ่งเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วพยักหน้าอย่างจำใจ 💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗💗 - พูดคุย - ขอกระซิบบอกว่ามีภาคต่อของ ขนม เพื่อนมีนา นะคะ… ขออนุญาตฝากกิจกรรมไว้หน่อยค้าบบ🌹 เนื่องจากไรท์มีแพลนจะทำของแจกเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็น “แก้วเยติลาย 4 คู่” จากเซตพระแม่ลักษมี ทั้ง 4 เรื่อง ✨ 📌 กติกาการร่วมสนุก ในเซตพระแม่ลักษมีทั้ง 4 เรื่อง คุณรี้ดท่านไหนชอบเรื่องไหนเป็นพิเศษ ให้เข้าไปคอมเมนต์ที่เรื่องนั้นได้เลยค่ะ โดยในคอมเมนต์ต้องระบุว่า – ชอบเรื่องนี้เพราะอะไร – ฉากไหนที่ประทับใจที่สุด และเพราะอะไร ❗️ขอเน้นย้ำว่า ต้องคอมเมนต์ที่ “บทแรก” ของเรื่องนั้น ๆ เท่านั้นนะคะ 🎁 รางวัลมีจำนวนจำกัดเพียง 10 คนเท่านั้น ⏰ ระยะเวลากิจกรรมตั้งแต่วันนี้ – 28 กุมภาพันธ์ ใครอยากได้แก้วน้ำลายเซตพระแม่ลักษมี ห้ามพลาดเลยน้าา 🤍 ไรท์รออ่านทุกคอมเมนต์ด้วยใจเลยค่ะ 🫶🏻 📣 ประกาศสำคัญเกี่ยวกับกิจกรรมค่ะ รายชื่อผู้โชคดีทั้ง 10 ท่าน จะประกาศผ่านทาง Facebook : นามปากกา ทะเลศรีหมอก 🗓 วันที่ 1 มีนาคม อย่าลืมไปติดตามหน้าเพจไว้ด้วยนะคะ เผื่อมีชื่อของตัวเอง 🥰🤍 แล้วมาเจอกันวันประกาศผลนะคะทุกคนนน ✨